Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя

удзя́члівасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. удзя́члівасць
Р. удзя́члівасці
Д. удзя́члівасці
В. удзя́члівасць
Т. удзя́члівасцю
М. удзя́члівасці

Крыніцы: piskunou2012.

удзя́члівы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. удзя́члівы удзя́члівая удзя́члівае удзя́члівыя
Р. удзя́члівага удзя́члівай
удзя́члівае		 удзя́члівага удзя́члівых
Д. удзя́чліваму удзя́члівай удзя́чліваму удзя́члівым
В. удзя́члівы (неадуш.)
удзя́члівага (адуш.)		 удзя́члівую удзя́члівае удзя́члівыя (неадуш.)
удзя́члівых (адуш.)
Т. удзя́члівым удзя́члівай
удзя́чліваю		 удзя́члівым удзя́члівымі
М. удзя́члівым удзя́члівай удзя́члівым удзя́члівых

Крыніцы: piskunou2012.

удзя́чна

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч. выш. найвыш.
удзя́чна удзя́чней -

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, sbm2012.

удзя́чнасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. удзя́чнасць
Р. удзя́чнасці
Д. удзя́чнасці
В. удзя́чнасць
Т. удзя́чнасцю
М. удзя́чнасці

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

удзя́чны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. удзя́чны удзя́чная удзя́чнае удзя́чныя
Р. удзя́чнага удзя́чнай
удзя́чнае		 удзя́чнага удзя́чных
Д. удзя́чнаму удзя́чнай удзя́чнаму удзя́чным
В. удзя́чны (неадуш.)
удзя́чнага (адуш.)		 удзя́чную удзя́чнае удзя́чныя (неадуш.)
удзя́чных (адуш.)
Т. удзя́чным удзя́чнай
удзя́чнаю		 удзя́чным удзя́чнымі
М. удзя́чным удзя́чнай удзя́чным удзя́чных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

удзя́чыць

‘падзякаваць каму-небудзь’

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. удзя́чу удзя́чым
2-я ас. удзя́чыш удзя́чыце
3-я ас. удзя́чыць удзя́чаць
Прошлы час
м. удзя́чыў удзя́чылі
ж. удзя́чыла
н. удзя́чыла
Загадны лад
2-я ас. удзя́ч удзя́чце
Дзеепрыслоўе
цяп. час удзя́чачы

Крыніцы: piskunou2012.

удму́рт

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. удму́рт удму́рты
Р. удму́рта удму́ртаў
Д. удму́рту удму́ртам
В. удму́рта удму́ртаў
Т. удму́ртам удму́ртамі
М. удму́рце удму́ртах

Крыніцы: nazounik2008, tsblm1996, tsbm1984.

удму́ртка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. удму́ртка удму́рткі
Р. удму́рткі удму́ртак
Д. удму́ртцы удму́рткам
В. удму́ртку удму́ртак
Т. удму́рткай
удму́рткаю		 удму́рткамі
М. удму́ртцы удму́ртках

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

Удму́ртыя

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Удму́ртыя
Р. Удму́ртыі
Д. Удму́ртыі
В. Удму́ртыю
Т. Удму́ртыяй
Удму́ртыяю
М. Удму́ртыі

удму́рцкі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. удму́рцкі удму́рцкая удму́рцкае удму́рцкія
Р. удму́рцкага удму́рцкай
удму́рцкае		 удму́рцкага удму́рцкіх
Д. удму́рцкаму удму́рцкай удму́рцкаму удму́рцкім
В. удму́рцкі (неадуш.)
удму́рцкага (адуш.)		 удму́рцкую удму́рцкае удму́рцкія (неадуш.)
удму́рцкіх (адуш.)
Т. удму́рцкім удму́рцкай
удму́рцкаю		 удму́рцкім удму́рцкімі
М. удму́рцкім удму́рцкай удму́рцкім удму́рцкіх

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.