Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
абвклмнопрсуфхыэю

тарнава́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. тарнава́нне
Р. тарнава́ння
Д. тарнава́нню
В. тарнава́нне
Т. тарнава́ннем
М. тарнава́нні

Крыніцы: piskunou2012.

тарнава́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. тарнава́ны тарнава́ная тарнава́нае тарнава́ныя
Р. тарнава́нага тарнава́най
тарнава́нае		 тарнава́нага тарнава́ных
Д. тарнава́наму тарнава́най тарнава́наму тарнава́ным
В. тарнава́ны (неадуш.)
тарнава́нага (адуш.)		 тарнава́ную тарнава́нае тарнава́ныя (неадуш.)
тарнава́ных (адуш.)
Т. тарнава́ным тарнава́най
тарнава́наю		 тарнава́ным тарнава́нымі
М. тарнава́ным тарнава́най тарнава́ным тарнава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

тарнава́цца

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. тарну́юся тарну́емся
2-я ас. тарну́ешся тарну́ецеся
3-я ас. тарну́ецца тарну́юцца
Прошлы час
м. тарнава́ўся тарнава́ліся
ж. тарнава́лася
н. тарнава́лася
Загадны лад
2-я ас. тарну́йся тарну́йцеся
Дзеепрыслоўе
цяп. час тарну́ючыся

Крыніцы: piskunou2012.

тарнава́ць

‘прымяняць што-небудзь; прыстасоўваць што-небудзь да чаго-небудзь; малаціць неразвязаныя снапы’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. тарну́ю тарну́ем
2-я ас. тарну́еш тарну́еце
3-я ас. тарну́е тарну́юць
Прошлы час
м. тарнава́ў тарнава́лі
ж. тарнава́ла
н. тарнава́ла
Загадны лад
2-я ас. тарну́й тарну́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час тарну́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

тарна́да

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, нескланяльны

адз. мн.
Н. тарна́да тарна́да
Р. тарна́да тарна́да
Д. тарна́да тарна́да
В. тарна́да тарна́да
Т. тарна́да тарна́да
М. тарна́да тарна́да

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

тарнамі́д

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. тарнамі́д
Р. тарнамі́ду
Д. тарнамі́ду
В. тарнамі́д
Т. тарнамі́дам
М. тарнамі́дзе

Крыніцы: piskunou2012.

тарнамі́дны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. тарнамі́дны тарнамі́дная тарнамі́днае тарнамі́дныя
Р. тарнамі́днага тарнамі́днай
тарнамі́днае		 тарнамі́днага тарнамі́дных
Д. тарнамі́днаму тарнамі́днай тарнамі́днаму тарнамі́дным
В. тарнамі́дны (неадуш.)
тарнамі́днага (адуш.)		 тарнамі́дную тарнамі́днае тарнамі́дныя (неадуш.)
тарнамі́дных (адуш.)
Т. тарнамі́дным тарнамі́днай
тарнамі́днаю		 тарнамі́дным тарнамі́днымі
М. тарнамі́дным тарнамі́днай тарнамі́дным тарнамі́дных

Крыніцы: piskunou2012.

тарна́рыя

‘лічынка’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. тарна́рыя
Р. тарна́рыі
Д. тарна́рыі
В. тарна́рыю
Т. тарна́рыяй
тарна́рыяю
М. тарна́рыі

Крыніцы: piskunou2012.

тарна́рыя

‘лічынка’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. тарна́рыя
Р. тарна́рыі
Д. тарна́рыі
В. тарна́рыю
Т. тарна́рыяй
тарна́рыяю
М. тарна́рыі

Крыніцы: piskunou2012.

та́рнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. та́рнік та́рнікі
Р. та́рніка та́рнікаў
Д. та́рніку та́рнікам
В. та́рніка та́рнікаў
Т. та́рнікам та́рнікамі
М. та́рніку та́рніках

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012.