Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя

ме́ркулавіцкі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ме́ркулавіцкі ме́ркулавіцкая ме́ркулавіцкае ме́ркулавіцкія
Р. ме́ркулавіцкага ме́ркулавіцкай
ме́ркулавіцкае		 ме́ркулавіцкага ме́ркулавіцкіх
Д. ме́ркулавіцкаму ме́ркулавіцкай ме́ркулавіцкаму ме́ркулавіцкім
В. ме́ркулавіцкі (неадуш.)
ме́ркулавіцкага (адуш.)		 ме́ркулавіцкую ме́ркулавіцкае ме́ркулавіцкія (неадуш.)
ме́ркулавіцкіх (адуш.)
Т. ме́ркулавіцкім ме́ркулавіцкай
ме́ркулавіцкаю		 ме́ркулавіцкім ме́ркулавіцкімі
М. ме́ркулавіцкім ме́ркулавіцкай ме́ркулавіцкім ме́ркулавіцкіх

Крыніцы: piskunou2012.

Ме́ркулавічы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Ме́ркулавічы
Р. Ме́ркулавіч
Ме́ркулавічаў
Д. Ме́ркулавічам
В. Ме́ркулавічы
Т. Ме́ркулавічамі
М. Ме́ркулавічах

меркура́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. меркура́н меркура́ны
Р. меркура́ну меркура́наў
Д. меркура́ну меркура́нам
В. меркура́н меркура́ны
Т. меркура́нам меркура́намі
М. меркура́не меркура́нах

Крыніцы: piskunou2012.

Мерку́рый

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. Мерку́рый
Р. Мерку́рыя
Д. Мерку́рыю
В. Мерку́рыя
Т. Мерку́рыем
М. Мерку́рыю

Мерку́рый

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. Мерку́рый
Р. Мерку́рыя
Д. Мерку́рыю
В. Мерку́рый
Т. Мерку́рыем
М. Мерку́рыі

меркурыме́трыя

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. меркурыме́трыя
Р. меркурыме́трыі
Д. меркурыме́трыі
В. меркурыме́трыю
Т. меркурыме́трыяй
меркурыме́трыяю
М. меркурыме́трыі

Крыніцы: piskunou2012.

меркурыялі́зм

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. меркурыялі́зм
Р. меркурыялі́зму
Д. меркурыялі́зму
В. меркурыялі́зм
Т. меркурыялі́змам
М. меркурыялі́зме

Крыніцы: piskunou2012.

меркурыя́нскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. меркурыя́нскі меркурыя́нская меркурыя́нскае меркурыя́нскія
Р. меркурыя́нскага меркурыя́нскай
меркурыя́нскае		 меркурыя́нскага меркурыя́нскіх
Д. меркурыя́нскаму меркурыя́нскай меркурыя́нскаму меркурыя́нскім
В. меркурыя́нскі (неадуш.)
меркурыя́нскага (адуш.)		 меркурыя́нскую меркурыя́нскае меркурыя́нскія (неадуш.)
меркурыя́нскіх (адуш.)
Т. меркурыя́нскім меркурыя́нскай
меркурыя́нскаю		 меркурыя́нскім меркурыя́нскімі
М. меркурыя́нскім меркурыя́нскай меркурыя́нскім меркурыя́нскіх

Крыніцы: piskunou2012.

мерла́н

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. мерла́н мерла́ны
Р. мерла́на мерла́наў
Д. мерла́ну мерла́нам
В. мерла́на мерла́наў
Т. мерла́нам мерла́намі
М. мерла́не мерла́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Ме́рлішкі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Ме́рлішкі
Р. Ме́рлішак
Ме́рлішкаў
Д. Ме́рлішкам
В. Ме́рлішкі
Т. Ме́рлішкамі
М. Ме́рлішках