краявы́
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
краявы́ |
краява́я |
краяво́е |
краявы́я |
| Р. |
краяво́га |
краяво́й краяво́е |
краяво́га |
краявы́х |
| Д. |
краяво́му |
краяво́й |
краяво́му |
краявы́м |
| В. |
краявы́ (неадуш.) краяво́га (адуш.) |
краяву́ю |
краяво́е |
краявы́я (неадуш.) краявы́х (адуш.) |
| Т. |
краявы́м |
краяво́й краяво́ю |
краявы́м |
краявы́мі |
| М. |
краявы́м |
краяво́й |
краявы́м |
краявы́х |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
краязна́вец
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
краязна́вец |
краязна́ўцы |
| Р. |
краязна́ўца |
краязна́ўцаў |
| Д. |
краязна́ўцу |
краязна́ўцам |
| В. |
краязна́ўца |
краязна́ўцаў |
| Т. |
краязна́ўцам |
краязна́ўцамі |
| М. |
краязна́ўцу |
краязна́ўцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
краязна́ўства
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
краязна́ўства |
| Р. |
краязна́ўства |
| Д. |
краязна́ўству |
| В. |
краязна́ўства |
| Т. |
краязна́ўствам |
| М. |
краязна́ўстве |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
краязна́ўца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
краязна́ўца |
краязнаўцы |
| Р. |
краязнаўцы |
краязнаўцаў |
| Д. |
краязнаўцу |
краязнаўцам |
| В. |
краязнаўцу |
краязнаўцаў |
| Т. |
краязнаўцам |
краязнаўцамі |
| М. |
краязнаўцы |
краязнаўцах |
Крыніцы:
piskunou2012.
краязна́ўчы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
краязна́ўчы |
краязна́ўчая |
краязна́ўчае |
краязна́ўчыя |
| Р. |
краязна́ўчага |
краязна́ўчай краязна́ўчае |
краязна́ўчага |
краязна́ўчых |
| Д. |
краязна́ўчаму |
краязна́ўчай |
краязна́ўчаму |
краязна́ўчым |
| В. |
краязна́ўчы (неадуш.) краязна́ўчага (адуш.) |
краязна́ўчую |
краязна́ўчае |
краязна́ўчыя (неадуш.) краязна́ўчых (адуш.) |
| Т. |
краязна́ўчым |
краязна́ўчай краязна́ўчаю |
краязна́ўчым |
краязна́ўчымі |
| М. |
краязна́ўчым |
краязна́ўчай |
краязна́ўчым |
краязна́ўчых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
краяну́ць
‘падзяліць на часткі, разрэзаць што-небудзь (краянуць сцягно і краянуць нажом); рэзка адказаць’
дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
краяну́ |
краянё́м |
| 2-я ас. |
краяне́ш |
краеняце́ |
| 3-я ас. |
краяне́ |
краяну́ць |
| Прошлы час |
| м. |
краяну́ў |
краяну́лі |
| ж. |
краяну́ла |
| н. |
краяну́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
краяні́ |
краяні́це |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
краяну́ўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
краясве́тласць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
краясве́тласць |
| Р. |
краясве́тласці |
| Д. |
краясве́тласці |
| В. |
краясве́тласць |
| Т. |
краясве́тласцю |
| М. |
краясве́тласці |
Крыніцы:
piskunou2012.
Крк
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Крк |
| Р. |
Крка |
| Д. |
Крку |
| В. |
Крк |
| Т. |
Кркам |
| М. |
Крку |