ку́рыца (мн. ку́ры, -рэ́й) ж. ку́рица;
◊ мо́края к. — мо́края ку́рица;
кура́м на смех — ку́рам на́ смех;
я́йцы ~цу не ву́чаць — я́йца ку́рицу не у́чат;
гро́шай ку́ры не дзяўбу́ць — (у каго) де́нег ку́ры не клюю́т (у кого);
як ~ца з яйцо́м насі́цца — (з кім, чым) как кури́ца с яйцо́м носи́ться (с кем, чем);
кла́сціся спаць з кура́мі — ложи́ться (спать) с ку́рами
куры́цца несов.
1. кури́ться;
папяро́са не ку́рыцца — папиро́са не ку́рится;
2. дыми́ться; (о дыме, пыли, тумане и т.п. — ещё) кури́ться;
на пажа́рышчы куры́ліся галаве́шкі — на пожа́рище дыми́лись (кури́лись) голове́шки;
3. страд. кури́ться; см. куры́ць
куры́ць несов. кури́ть;
к. лю́льку — кури́ть тру́бку;
◊ к. фімія́м — кури́ть фимиа́м;
аж пыл к. — дым коромы́слом, пыль столбо́м
ку́рыя ж., ист., юр. ку́рия;
○ ры́мская (па́пская) к. — ри́мская (па́пская) ку́рия
курыя́льны ист., юр. куриа́льный
курэ́нь, -раня́ м., обл., ист. куре́нь
курэ́ц, -рца́ м.
1. (о мужчине) кури́льщик; (о женщине) кури́льщица ж.;
2. куря́щий;
ваго́н для курцо́ў — ваго́н для куря́щих
курэ́ць несов.
1. (испускать копоть) копти́ть;
ля́мпа пачала́ к. — ла́мпа начала́ копти́ть;
2. (о пыли) поднима́ться столбо́м