Verbum

анлайнавы слоўнік

вынахо́днік, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто вынайшаў што-н.

Нарада вынаходнікаў і рацыяналізатараў.

|| ж. вынахо́дніца, -ы, -ніц.

|| прым. вынахо́дніцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вынахо́днік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.	мн.
Н.	вынахо́днік	вынахо́днікі
Р.	вынахо́дніка	вынахо́днікаў
Д.	вынахо́дніку	вынахо́днікам
В.	вынахо́дніка	вынахо́днікаў
Т.	вынахо́днікам	вынахо́днікамі
М.	вынахо́дніку	вынахо́дніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вынахо́днік м. изобрета́тель

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вынахо́днік, ‑а, м.

Той, хто вынайшаў што‑н. новае або займаецца вынаходніцтвам; вынаходца. Рэспубліканская нарада вынаходнікаў і рацыяналізатараў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вынахо́днік, вынахо́дца м. Erfínder m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)

Заслужаны вынаходнік Беларускай ССР 3/197; 4/510; 11/619

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

заслужаны вынаходнік Рэспублікі Беларусь

т. 18, кн. 1, с. 388

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ЗАСЛУ́ЖАНЫ ВЫНАХО́ДНІК РЭСПУ́БЛІКІ БЕЛАРУ́СЬ,

ганаровае званне, якое прысвойваецца вынаходнікам — аўтарам укаранёных у вытворчасць вынаходстваў, што ўносяць істотны ўклад у тэхн. прагрэс і маюць важнае дзяржаўнае значэнне, а таксама за шматгадовую вынаходніцкую дзейнасць. Уведзена законам ад 13.4.1995, прысвойваецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. З 9.10.1959 існавала ганаровае званне заслужаны вынаходнік БССР, якое прысвойвалася Прэзідыумам Вярх. Савета БССР.

Заслужаныя вынаходнікі Рэспублікі Беларусь

1960. Д.Л.Калеснікаў, Ю.І.Карнацкі, Р.С.Неруш, Ю.М.Татараў.

1963. М.І.Несцярэнка.

1964. І.П.Агафонаў.

1966. Р.І.Халадзінскі.

1967. Дз.А.Антонаў, У.А.Белы, К.В.Кляменцьеў, А.Я.Розенберг.

1968. Ф.Ц.Лугаўнёў.

1970. В.У.Войцікаў, В.І.Жагіра, У.С.Кахановіч, І.Д.Мяніцкі, Л.М.Рэмаў.

1972. Н.М.Гімельфарб.

1975. В.М.Балакла, С.І.Даўгалёў, Б.М.Залуцкі, М.А.Якіменка.

1976. В.А.Сляпцоў.

1977. М.П.Шатэрнік.

1979. У.С.Балбасаў, І.Г.Зяньковіч, У.А.Лабуноў, В.М.Кандрацьеў.

1980. І.М.Плехаў, А.С.Шашнян.

1981. В.П.Далгоў, Э.К.Дзятко, Б.І.Купчынаў, У.А.Сітаў.

1984. Г.І.Аляксееў.

1986. Л.Р.Дубінскі, В.С.Парфіяновіч.

1988. М.І.Багдановіч, М.М.Слюсар, Г.І.А.Цакун.

1989. В.К.Дубікоўскі, С.С.Герцовіч, Я.М.Ішуцінаў, Г.Л.Калганаў, У.А.Канстанцінаў, А.Дз.Коўтун, А.Б.Краснікаў, Л.Д.Тарасенка, І.І.Шонараў, І.З.Шпак.

1990. У.П.Байкоў, У.С.Кастамараў, С.Н.Леках, М.А.Мяльгуй, А.М.Салагуб, Г.І.Сідарэнка, Л.Л.Счыслёнак, В.Я.Шчукін.

1991. А.Г.Асан-Джалалаў, У.К.Дабрынец, І.М.Шульга.

1992. Я.І.Маруковіч, А.Дз.Маслакоў.

т. 6, с. 551

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

вынахо́дніца, ‑ы, ж.

Жан. да вынаходнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

inventor [ɪnˈventə] n. вынахо́днік, вынахо́дца

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)