адзіно́чка, -і, мн. -і, -чак.

1. Той, хто адзін, без сям’і, не ў пары.

Адзіночкі харчаваліся ў сталовай.

2. ДМ -у, Т -ам, м.; ДМ -чцы, Т -ай (-аю), ж. Чалавек, які займаецца чым-н. адзін, працуе адзін, без удзелу, без дапамогі іншых.

Саматужнік-а.

3. ж. Камера на аднаго зняволенага.

Пасадзіць у адзіночку.

4. ж. Гоначная лодка з адным весляром.

Байдарка-а.

○

Маці-адзіночка — жанчына, якая самастойна выхоўвае пазашлюбнае дзіця.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

адзіно́чка

‘асоба’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. адзіно́чка адзіно́чкі
Р. адзіно́чкі адзіно́чак
Д. адзіно́чку адзіно́чкам
В. адзіно́чку адзіно́чак
Т. адзіно́чкам адзіно́чкамі
М. адзіно́чку адзіно́чках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адзіно́чка

‘асоба’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. адзіно́чка адзіно́чкі
Р. адзіно́чкі адзіно́чак
Д. адзіно́чцы адзіно́чкам
В. адзіно́чку адзіно́чак
Т. адзіно́чкай
адзіно́чкаю		 адзіно́чкамі
М. адзіно́чцы адзіно́чках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адзіно́чка

‘тое, што разлічана на аднаго чалавека’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. адзіно́чка адзіно́чкі
Р. адзіно́чкі адзіно́чак
Д. адзіно́чцы адзіно́чкам
В. адзіно́чку адзіно́чкі
Т. адзіно́чкай
адзіно́чкаю		 адзіно́чкамі
М. адзіно́чцы адзіно́чках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адзіно́чка

1. м. и ж. (живущий, работающий отдельно от коллектива) одино́чка;

жыць ~кай — жить одино́чкой;

самату́жнік-а. — куста́рь-одино́чка;

2. ж., в др. знач. одино́чка;

пасадзі́ць у ~ку — посади́ть в одино́чку (одино́чную ка́меру);

спабо́рніцтва на ~ках — спорт. соревнова́ния на одино́чках;

○ ма́ці-а. — мать-одино́чка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адзіно́чка, ‑і, ДМ ‑у, Т ‑ам, м.; ДМ ‑чцы, Т ‑ай (‑аю); Р мн. ‑чак; ж.

1. Той, хто адзін, без сям’і, не ў пары. Усе настаўніцы і настаўнікі-адзіночкі харчаваліся ў сталовай. Дубоўка. // Той, хто робіць што‑н., займаецца чым‑н. адзін, без удзелу, без дапамогі іншых. Герой-адзіночка. Саматужнік-адзіночка.

2. Тое, што разлічана на аднаго чалавека. Лодка-адзіночка. Пасадзіць у адзіночку.

•••

Маці-адзіночка гл. маці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адзіно́чка​III м. спарт. (лодка) Éiner m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

адзіно́чка​II ж. разм. (камера) Éinzelzelle f -n, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

адзіно́чка​I м., ж. разм. Éinzelne (sub) m, f -n, -n, Alléinstehende (sub) m, f -, -n, -n (адзінокі, бессямейны);

ма́ці-адзіно́чка alléin stéhende Mútter; Éinzelgänger m -s, - (той, хто дзейнічае ў адзіночку);

жыць адзіно́чкай alléin lében; alléinstéhend sein

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

байда́рка-адзіно́чка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. байда́рка-адзіно́чка байда́ркі-адзіно́чкі
Р. байда́ркі-адзіно́чкі байда́рак-адзіно́чак
Д. байда́рцы-адзіно́чцы байда́ркам-адзіно́чкам
В. байда́рку-адзіно́чку байда́ркі-адзіно́чкі
Т. байда́ркай-адзіно́чкай
байда́ркаю-адзіно́чкаю		 байда́ркамі-адзіно́чкамі
М. байда́рцы-адзіно́чцы байда́рках-адзіно́чках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)