Verbum

дакло́нь Роўнае поле з балотцамі, якое мае невялікі нахіл да ракі (Слаўг.).

□ ур. Даклонь (поле) каля в. Рабавічы Слаўг.

за́бач Старык, частка ракі з затокай пры адным беразе (Ветк.).

□ ур. Забач (старык на лузе) каля в. Шарсцін Ветк.

за́бераж

1. Месца ў рацэ каля самага берага; край берага (Слаўг.).

2. Узбярэжжа, месца на другім беразе ракі (Слаўг.).

закабо́ўка Загіб ракі, лука (Ветк.). Тое ж заканабоўка (Слаўг.).

□ ур. Папова Закабоўка (старыца на лузе) каля в. Шарсцін Ветк.

зало́нь

1. Заліў ракі (Маг. губ. вед., 1854, № 45, 805).

2. Месца на сенажатным лузе, якое заліваецца вадой (Нас.).

ніз

1. Нізкае месца каля асновы гары; дол; падгор'е (БРС).

2. Мясцовасць у ніжняй частцы цячэння ракі (Слаўг., Стол.).

пато́ка Праточны ручай у балоце, які звычайна не замярзае і з'яўляецца вытокам ракі ці рэчкі (Шчуч.).

□ в. Патока Шчуч.

про́стка

1. Ход ракі па цячэнню; прастора (Рэч.).

2. Выпростваючая пратока, якая прарывае намыўны перашыек (басейн Дняпра Макс., 197) .

пры́печ

1. Пясчаны спадзісты бераг («Савецкі Саюз. Беларусь», 1967, 301).

2. Пясчаны нанос каля берага ракі (Палессе).

□ р. Прыпяць.

узні́ззе Нізіна паміж гор; мясцовасць у ніжнім цячэнні ракі (Слаўг.).

□ ур. і б.х. Узніззе каля в. Васькавічы Слаўг.