impart

[ɪmˈpɑ:rt]

v.t.

1) дадава́ць, надава́ць

to impart an air of elegance to — нада́ць чаму́ элега́нтны вы́гляд

2) паведамля́ць, каза́ць

3) перадава́ць, надава́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

zútun*

1. vt разм.

1) дадава́ць

2) заплю́шчваць (вочы);

kein Áuge ~ не заплю́шчыць вачэ́й

2. ~, sich зачыня́цца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Прылучы́ць, прылуча́ць ’уключыць, далучыць’ (ТСБМ, Нас., Гарэц., Ласт.), прілучы́ць ’далучыць’ (Бяльк.), прылучаць ’прычашчаць’ (Ласт.); ст.-бел. прилучати, прилучатися ’далучаць, далучацца’, прилучити, прилучитися (Сл. Скарыны), аддзеяслоўны субстантыў прылучэ́нне ’далучэнне’ (Нас., Гарэц., ТСБМ), ’прычашчэнне’ (Ласт.). Сюды ж вытворныя: прылу́чны ’які выпадкова прыбіўся не да свайго статку’ (Нас.), дзе часткова захоўваецца семантыка прылуча́й ’выпадак’, прылу́ка ’муж, што пасяліўся пасля жаніцьбы ў доме сваёй жонкі’ (Інстр. 2). Узыходзіць да прасл. *prilǫčiti, прэфіксальнае ўтварэнне ад *lǫčiti, гл. лучы́ць 1 ’яднаць, злучаць’ (гл. таксама ЭССЯ, 16, 132–134). Укр. прилуча́ти ’далучаць; дадаваць; уключаць’. Ст.-рус. прилучити ’прылучаць; даць, падараваць’, рус. дыял. прилуча́ть, прилучи́ть ’прынаджваць, прывабліваць, далучаць’. Гл. таксама Фасмер, 3, 365; ЕСУМ, 3, 315–316, Варбат, Слав. языкозн., IX, 66–67.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ukręcać

незак.

1. змешваць, дамешваць, дадаваць;

ukręcać żółtka z cukrem — расціраць жаўткі з цукрам;

2. адкручваць, адрываць;

3. скручваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

сопровожда́ть несов.

1. суправаджа́ць;

сопровожда́ть аресто́ванных суправаджа́ць арыштава́ных;

2. перен. (сопутствовать) адбыва́цца (пры чым), адбыва́цца адначасо́ва (з чым), ісці́ (адбыва́цца) по́руч (з чым), суправаджа́ць (што), спадаро́жнічаць (чаму);

происше́ствие сопровожда́ли сле́дующие обстоя́тельства здарэ́нне адбыва́лася пры насту́пных акалі́чнасцях;

успе́х сопровожда́ет все конце́рты хо́ра по́спехам карыста́юцца ўсе канцэ́рты хо́ру;

3. (прилагать) офиц. дадава́ць, далуча́ць (да чаго);

заявле́ние необходи́мо сопровожда́ть соотве́тствующими докуме́нтами да зая́вы неабхо́дна дадава́ць (далуча́ць) адпаве́дныя дакуме́нты;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

krzepić

krzepi|ć

незак. кніжн. узмацняць, дадаваць сілы, узнімаць дух;

~ła ich nadzieja lepszego jutra — надзея на лепшую будучыню дадавала ім сілы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zúsetzen

1. vt дадава́ць, прыбаўля́ць

2. vi (D)

1):

dem Féinde schwer ~ нане́сці праці́ўніку вялі́кія стра́ты

2) насяда́ць; дакуча́ць [назаля́ць] каму́-н. (пытаннямі)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

fortify

[ˈfɔrtəfaɪ]

-fied, -fying

1.

v.t.

1) умацо́ўваць су́праць напа́ду, фартыфікава́ць

2) падтры́мваць (фізы́чна й мара́льна)

3) падмацо́ўваць е́жу мінэра́ламі й вітамі́намі

4) дадава́ць алькаго́лю ў напо́й

2.

v.i.

будава́ць фо́рты, абаро́нныя муры́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

zúgeben* vt

1) прыдава́ць, дава́ць у дада́так, дадава́ць

2) згаджа́цца;

er gab mir zu, dass… ён пагадзі́ўся са мной, што…

3) прызнава́цца (у чым-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

flesh [fleʃ] n.

1. це́ла; плоць

2. мя́каць (пладоў)

♦

one’s flesh and blood сваякі́;

in the flesh у рэчаі́снасці; жывы́;

make one’s flesh creep : It makes my flesh creep. У мяне па целе бегаюць мурашкі;

put flesh on smth. дадава́ць падрабя́знасці, дэта́лі (да аповеду, плана і да т.п.);

go the way of all flesh паміра́ць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)