пасла́ннік, ‑а,
1. Дыпламатычны прадстаўнік адной дзяржавы ў
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пасла́ннік, ‑а,
1. Дыпламатычны прадстаўнік адной дзяржавы ў
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ла́йнер, ‑а,
1. Вялікі акіянскі пасажырскі параход, які робіць рэйсы па пэўнаму маршруту.
2. Скарасны мнагамесны самалёт.
[Англ. liner ад line — лінія.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэзідэ́нт, ‑а,
1. Прадстаўнік імперыялістычнай дзяржавы ў пратэктараце (фактычны кіраўнік гэтага пратэктарату).
2. Дыпламатычны прадстаўнік адной дзяржавы ў
3. Грамадзянін якой‑н. краіны, які пастаянна пражывае ў замежнай дзяржаве.
4. Тайны прадстаўнік разведкі ў пэўным раёне замежнай дзяржавы.
[Ад лац. residens, residentis — які знаходзіцца, сядзіць на месцы.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сястры́нскі, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да сястры (у 1 знач.), уласцівы сястры.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
хры́пнуць 1, ‑ну, ‑неш, ‑не;
хры́пнуць 2, ‑ну, ‑неш, ‑не;
Пачынаць гаварыць хрыпла, траціць чыстату голасу.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ладII
◊
на ра́зные лады́ на ро́зныя лады́;
петь на но́вый лад спява́ць на но́вы лад;
петь в лад спява́ць у лад;
настро́иться на
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
свороти́ть
свороти́ть большо́й ка́мень звярну́ць вялі́кі ка́мень;
свороти́ть с доро́ги звярну́ць з даро́гі;
свороти́ть разгово́р с одного́ предме́та на
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
сперматэ́ка
(ад сперма + -тэка)
1) орган у гермафрадытнай палавой сістэме некаторых плоскіх і кольчатых чарвей, у які паступае сперма
2) частка жаночага палавога апарата многіх жывёл, якая служыць для працяглага захавання спермы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
południe
południ|e1. паўдня, поўдзень;
2. поўдзень;
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
бенефі́цыяр бенефіцыя́р
(
1) асоба, якая атрымлівае даходы ад сваёй маёмасці пры перадачы яе
2) той, хто атрымлівае грошы паводле акрэдытыва або страхавога полісу.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)