Verbum

éinverleiben vt (D) далуча́ць (да чаго-н.), уз’ядноўва́ць (з чым-н.); анексі́раваць (пра тэрыторыю)

Erspárnis f -, -se (an D) экано́мія (у чым-н.); зберажэ́нні;

~se ánlegen рабі́ць зберажэ́нні

froh a вясёлы, ра́дасны; задаво́лены (über A – чым-н.);

~en Mútes у до́брым [бадзёрым] настро́і

Gefállen II n -s здавальне́нне;

an etw. (D) ~ fínden* мець здавальне́нне ў чым-н.

Gróßeinsatz m -es, -sätze буйно́е мерапрые́мства; ма́савы ўдзе́л (bei, zu D – у чым-н.)

Kéhraus:

den ~ máchen (mit D) 1) пако́нчыць (з чым-н.); 2) вы́гнаць (каго-н.)

kúndig a (G) дасве́дчаны, спрактыкава́ны (у чым-н.);

séiner Sáche ~ sein ве́даць сваю́ спра́ву

missgö́nnen vt (D) зайздро́сціць (каму-н. у чым-н.), ста́віцца нядобразычлі́ва (да каго-н.)

mítwirken vi (an D, bei D, in D) супрацо́ўнічаць, браць удзе́л (у чым-н.)

Nútznießer m -s, - чалаве́к, які́ атры́млівае вы́гаду ад чаго́-н., які́ карыста́ецца чым-н.