Кіў 1. Гукапераймальнае. Курыны гук (ЭШ, рук.). Параўн. укр. ків ’крык свінні’, ківикати ’кігікаць (пра чайку)’ (ЕСУМ, 2, 442). Гл. кігікаць.
Кіў 2 ’ківок’ (ТСБМ, Нар. лекс.), ’рух рукі ці воч’ (Бяльк., Ян.). Гл. ківаць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
раска́чивать несов.
1. (качели, маятник) гайда́ць, разго́йдваць, калыха́ць, раскалы́хваць, гу́шкаць, разгу́шкваць;
2. (расшатывать) хіста́ць, расхі́стваць, калыва́ць, ківа́ць;
3. разг., перен. развару́шваць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
odkłaniać
незак.
1. komu ківаць у адказ; адказваць кіўком;
2. уст. адхіляць; адводзіць убок;
3. уст. адгаворваць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Морзаць ’смаркаць, уцягваць соплі ў нос’ (Нас.). Відавочна, з mъrdati (параўн. ст.-чэш. mrdati ’рухаць, варушыць’, польск. merdać, myrdać ’віляць, махаць, хістацца’, балг. мъ́рдам ’ківаць, махаць, люляць, мръ́ннъ ’варушыць, рухаць’, серб.-харв. мр̏днути ’зрушыць’, славен. meȓdati ’моршчыць нос’, mȓdati ’рухацца туды-сюды’) пад уплывам лексемы морзы (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
kiwać
kiwa|ć
незак.
1. ківаць; махаць;
pies ~ł ogonem — сабака махаў хвастом;
~ć głową — ківаць галавою;
~ć ręką — махаць рукой;
~ć nogami — матляць нагамі;
2. разм падманваць, ашукваць;
kiwać palcem w bucie разм. паказваць дулю ў кішэні
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
nod
[nɑ:d]
1.
v. (-dd)
1) ківа́ць галаво́й (на знак прывіта́ньня, зго́ды, зага́ду)
2) дзю́баць но́сам
3) ківа́цца, хіста́цца
Trees nod in the wind — Дрэ́вы хіста́юцца на ве́тры
2.
n.
ківо́к галавы́
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
колеба́ть несов.
1. (колыхать) калыха́ць, гайда́ць; (слегка — ещё) варушы́ць, кра́таць;
2. (шатать) хіста́ць, обл. калыва́ць, ківа́ць, кра́таць, варушы́ць;
3. (в вертикальном направлении) вага́ць, разг. зы́баць;
4. перен. (заставлять сомневаться) хіста́ць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
beckon
[ˈbekən]
1.
v.
ківа́ць галаво́ю ці руко́ю, дава́ць знак
He beckoned me to follow him — Ён кіўну́ў, каб я йшоў за ім
He beckoned to her — Ён даў ёй знак
2.
n.
кіў -ву m., ківо́к -ўка́ m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
wag
I [wæg]
1.
v., (-gg-)
1) ківа́ць; віхля́ць, круці́ць, матля́ць
The dog wagged his tail — Саба́ка віхля́ў хвасто́м
2) Figur. лапата́ць, балбата́ць
to wag one’s tongue — мало́ць языко́м; плятка́рыць
2.
n.
віхля́ньне n.
II [wæg]
n.
жартаўні́к -а́ m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
kręcić
незак.
1. круціць; варочаць;
2. круціць; скручваць;
kręcić głową — а) ківаць з сумненнем галавою;
ламаць галаву;
kręcić nosem — круціць носам, капрызіць;
kręcić film — здымаць фільм (кіно)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)