anvil

[ˈænvɪl]

n.

1) кава́дла n.

2) Anat. кава́длачка n. (ко́стка ў сярэ́днім ву́ху)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

radius

[ˈreɪdiəs]

n., pl. -dii or -diuses

1) ра́дыюс -а m.

2) перадпле́чная ко́стка

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

захра́снуць сов.

1. засори́ться; заку́пориться;

ра́кавіна ~сла — ра́ковина засори́лась;

2. застря́ть;

ко́стка ~сла ў го́рле — кость застря́ла в го́рле

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

radial

[ˈreɪdiəl]

adj.

1) радыя́льны, зо́ркападо́бны

a radial arrangement — радыя́льнае разьмяшчэ́ньне

2) Anat. прамянёвы (ко́стка)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

руле́т, ‑а, М ‑леце, м.

1. Кумпяк, з якога вынята костка і якому нададзена форма каўбасы.

2. Ежа з сечанага мяса ці бульбы з якой‑н. начынкай, запечаная ў выглядзе прадаўгаватага кавалка, звычайна акруглай формы.

3. Пірог з цеста, згорнутага ў некалькі слаёў з салодкай начынкай. Рулет з макам.

[Фр. roulette.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сяда́лішчны анат. Gesäß-;

сяда́лішчны нерв Hüftnerv m -(e)s;

сяда́лішчная ко́стка Gesäßbein n -(e)s, -e, Sítzbein n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Біру́ля ’костка з абрэзанага свінога кумпяка’ (Сцяшк. МГ). Таго ж паходжання, што і біру́лька (гл.). Параўн. рус. бирю́лька ’частка нагі’. Матывацыю гл. у Мяркулавай, Этимология, 1971, 185–190.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Бу́рбылка дзіцячая цацка’ (Бяльк.): «у костцы свідруецца дзірка, у якую зацягваюць нітку…, костка круціцца, гудзе, бурчыць». Бясспрэчна, звязана з бу́рбалка ’пухір, бурбалка’, запазычанага з літ. мовы (або ж самастойнага, гукапераймальнага паходжання).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

аза́рт

(фр. hasard = выпадак, выпадковасць; рызыка, ад ар. az-zahr = ігральная костка)

моцнае захапленне, заўзятасць, запал (напр. спартыўны а.).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

Сухамо́скі ’худы’ (Мат. Гом.). Экспрэсіўнае ўтварэнне ад сухі, сухама (гл. сухам) або складанае слова, дзе другая частка можа адлюстроўваць масол ’костка’ (гл.), параўн. сухарэбры ’тс’ (гл.), аформленае як прозвішчнае імя на ‑скі.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)