2.Разм. Неразумны, дурны, бязглузды. Трапіць у ідыёцкае становішча.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дармаўшчы́на, ‑ы, ж.
Разм. Дармавое, бясплатнае карыстанне чым‑н. — Аказваецца, і стары не дурны ў губу ўзяць, але ўсё ўхітраецца на дармаўшчыну.Гурскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
stúmpfsinniga тупы́, дурны́
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
tróttelhaftaдурны́, прыдуркава́ты
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
АМЕБЕ́ЙНАЯ КАМПАЗІ́ЦЫЯ (ад грэч. amoibaios папераменны),
у вершаскладанні будова паэт. твора, заснаваная на кампазіцыйным паралелізме (паўтарэнні вершаванага радка або страфы). Шырока ўжываецца ў фальклоры (нар. песні). Выкарыстана Ф.Багушэвічам у вершы «Песня», заснаваным на чаргаванні пытальных і сцвярджальных інтанацый: «Чым бяздомны, мужычок? // — Бо чужога гляджу. // Чаму хіцёр, мужычок? // Бо дурны, як варона. // Чаго ўмёр, мужычок? // — Уцякаў ад закона!» Найчасцей у аснове амебейнай кампазіцыі ляжыць прыём анафары.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
або́лтус, ‑а, м.
Разм.лаянк.Дурны чалавек; грубіян; невук. Хлопец трапіў сюды [у музычную школу] з непаразумення. І ўратавацца ад гэтага аболтуса наўрад ці можна лёгкім жартам.Вітка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
саці́
(фр. sotie, ад sot = дурны)
камедыйна-сатырычны жанр французскага тэатра 15—16 ст., разнавіднасць фарса.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
фрыво́льны
(фр. frivole, ад лац. frivolus = дурны; пусты)
легкадумны, блізкі да непрыстойнага (напр. ф-ыя размовы).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
beklópftaразм.дурны́, крану́ты
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)