Verbum

gönnen vt

1) не зайздро́сціць (чаму-н.), (па)жада́ць

2) дазваля́ць, удасто́йваць; дава́ць магчы́масць;

~ Sie mir die Rúhe! да́йце мне спако́ю!;

j-m álles Gúte ~ жада́ць каму́-н. усяго́ до́брага;

j-m sein Glück ~ ра́давацца чыйму́-н. шча́сцю;

sich (D) etw. ~ дазво́ліць сабе́ што-н.;

~ Sie sich die Zeit! Не спяша́йцеся!;

j-m die Éhre ~ удасто́іць каго́-н. го́нару

Ruf m -(e)s, -e

1) крык

2) (по́)кліч, за́клік, зваро́т;

auf den érsten ~ па пе́ршаму по́клічу

3) сла́ва, рэпута́цыя;

ein Wíssenschaftler von ~ навуко́вец [вучо́ны] з і́мем;

éinen gúten [schléchten] ~ háben карыста́цца до́брай [дрэ́ннай] сла́вай;

j-n in üblen ~ bríngen* ствары́ць [зрабі́ць] каму́-н. дрэ́нную сла́ву

4) запрашэ́нне, вы́клік

5) ну́мар (тэлефона)

6) паляўн. мано́к, свісто́к для прына́джвання дзічы́ны

Stirn f -, -en лоб, чало́;

éine flíehende ~ пака́ты лоб;

das steht ihm auf der ~ geschríeben гэ́та напі́сана ў яго́ на (і)лбе;

sich vor die ~ schlágen* сту́кнуць сабе́ па (і)лбе (пры раптоўнай думцы);

j-m etw. an der ~ ánsehen* ба́чыць што-н. па чыі́м-н. аблі́ччы;

die ~ rúnzeln хму́рыць лоб;

j-m die ~ bíeten* даць каму́-н. адпо́р

unterríchten

1. vt (in D) выклада́ць (каму-н., што-н.), вучы́ць, навуча́ць (каго-н., чаму-н.);

die Schüler in Deutsch ~ выклада́ць ву́чням няме́цкую мо́ву, вучы́ць ву́чняў няме́цкай мо́ве

2) (über A, von D) паведамля́ць, інфармава́ць (каго-н. аб кім-н., аб чым-н.);

gut unterríchtet до́бра інфармава́ны

2. ~, sich (über A) пыта́цца, даве́двацца (аб кім-н., чым-н.)

vergéhen* I

1. vi (s)

1) прахо́дзіць, міна́ць

2) прапада́ць, зніка́ць, гі́нуць;

◊

es vergíng ihm Hören und Séhen ≅ у яго́ галава́ закруці́лася

2. ~, sich (an D, gegen A) завінава́ціцца, зрабі́ць злачы́нства (перад кім-н.), учыні́ць гвалт (над кім-н., каму-н.);

sich an j-m ~ ужыва́ць насі́лле над кім-н.;

sich gégen die Gesétze ~ паруша́ць зако́ны

wéisen*

1. vt пака́зваць;

j-n zur Rúhe ~ закліка́ць каго́-н. да пара́дку, патрабава́ць ад каго́-н. захава́ць цішыню́;

j-m die Tür ~ вы́гнаць каго́-н. за дзве́ры

2) (an A) адсыла́ць, накірава́ць (каго-н., што-н. да каго-н.);

aus dem Lánde ~ вы́слаць з краі́ны

2. vi (auf A) зазнача́ць (каму-н. на што-н.)

Wólle f -, -n во́ўна, поўсць, шэрсць;

◊

~ lássen разм. пацярпе́ць стра́ту;

in der ~ sítzen* уст. мець цёплае ме́сцейка; жыць з камфо́ртам;

j-n (kräftig) in die ~ bríngen* разм. вы́весці каго́-н. з сябе́, раззлава́ць каго́-н.;

j-m in die ~ gréifen* дасадзі́ць каму́-н.; заста́віць раскашэ́ліцца каго́-н.;

viel Geschréi und wénig ~ мно́га шу́му, а то́лку ма́ла