in séinen Áugen fláckerte esяго́ во́чы гарэ́лі [блішчэ́лі];
das Herz fláckert geráde noch сэ́рца б’е́цца ве́льмі сла́ба
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
gesínnta (gegen A) схі́льны, прыхі́льны (да чаго-н.); настро́ены;
wie ist er ~? які́я яго́ по́гляды [перакана́нні]?;
gut ~ добранаме́рны, з до́брымі наме́рамі
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Kloßm -es, Klöße
1) камя́к
2) клёцка;
◊
er hat Klöße im Mund ён гаво́рыць неразбо́рліва, у яго́ ка́ша ў ро́це
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Sakraméntn -es, -e рэл. та́інства прыча́сця;
das ~ auf etw. (A) néhmen* пакля́сціся [прысягну́ць] у чым-н.;
~!груб. каб яго́ д’я́бал пабра́ў!
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
wégbekommen*vtразм.
1) адсу́нуць; устарані́ць, прыня́ць
2) праве́даць, праню́хаць (аб чым-н.)
3) пацярпе́ць;
er hat éinen Schlag ~яго́ ўда́рылі
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
БЁЗЭ Петэр, скульптар і гравёр па медзі 18 ст. Працаваў у кн. Радзівілаў. З яго твораў на Беларусі вядома гравіраваная пліта «Генеалагічнае дрэва роду Радзівілаў».
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Вы́разіць (БРС). Рус.вы́разить, укр.ви́разити, польск.wyrazić ’выразіць, паказаць’, чэш.vyraziti ’выгнаць, выразіць’. Ад раз (гл.). У рус. і чэш. калька ням.ausdrücken ’выціскаць, выражаць’, якое ў сваю чаргу з’яўляецца калькай лац.exprimere ў некаторых яго значэннях (Мейе, 247; Шанскі, 1, В, 230 і наст.). У беларускай мове выразіць і выраз, магчыма, калька польск. або рус. слоў.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Нара́зе ’раптам, нечакана’ (калінк., З нар. сл.), ’пакуль-што’ (Сцяц., Сл. ПЗБ), ’адразу’ (Сл. ПЗБ). Са спалучэння на разе, дзе другая частка — назоўнік раз (гл.) у месн. скл. адз. л.; рус.на́раз і нариз ’адразу’, а таксама распаўсюджанне на беларускай тэрыторыі не даюць падставы лічыць яго запазычаннем з польск.naraz ’нечакана, раптам’, як гэта прапануецца ў Сл. ПЗБ.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Нікуды́шні, нікудышны ’нікчэмны, непрыдатны, няздатны’ (Касп., Сцяц., Сл. ПЗБ; драг., Нар. лекс.; Ян.; петрык., Мат. Гом.), нікудцчны ’слабы, стары’ (Ян.). Прыметнік, утвораны на базе словазлучэння нікуды не варты шляхам адсячэння яго часткі і афармлення канца слова суфіксам ‑шн (‑чн), параўн. заўтрашні, ранішні і пад. Меркаванні пра запазычанасць з рус.никудышний (Сл. ПЗБ), здаецца, не маюць падстаў.