мучыць - Пошук

му́чаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад мучыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

каве́нчыць

‘мучыць каго-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

канды́чыць

‘мучыць каго-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

заму́чыць, -чу, -чыш, -чыць; -чаны; зак., каго (што).

1. гл. мучыць.

2. Мучэннямі закатаваць, давесці да смерці.

З. у засценку.

|| незак. заму́чваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

мучы́цель, -я, мн. -і, -яў, м.

Той, хто мучыць каго-н.

|| ж. мучы́целька, -і, ДМ -льцы, мн. -і, -лек (разм.).

|| прым. мучы́цельскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

tantalize, BrE -іse [ˈtæntəlaɪz] v. му́чыць (ілжывымі надзеямі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

угрыза́ть несов.

1. (разгрызать) прост. угрыза́ць;

2. перен., уст. му́чыць, гры́зці;

со́весть угрыза́ет сумле́нне му́чыць (грызе́).

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

затамо́ўваць

‘мучыць, мардаваць, знясільваць каго-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

тыра́ніць tyrannisíeren vt; quälen vt (мучыць)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)

тыра́нстваваць, ‑ствую, ‑ствуеш, ‑ствуе; незак.

Разм. Прыгнятаць, мучыць каго‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Verbum