владе́ ть несов.
1. (иметь в своей собственности) вало́ даць , улада́ ць;
владе́ ть лесны́ ми бога́ тствами вало́ даць (улада́ ць) лясны́ мі бага́ ццямі;
2. (управлять) вало́ даць , улада́ ць;
А́ нглия до́ лгое вре́ мя владе́ ла И́ ндиейА́ нглія до́ ўгі час вало́ дала (улада́ ла) І́ ндыяй;
3. (быть в состоянии действовать чем-л.) вало́ даць ; (иметь способность действовать — ещё) служы́ ць;
больно́ й не владе́ ет руко́ й хво́ ры не вало́ дае руко́ й;
у больно́ го рука́ не владе́ ет у хво́ рага рука́ не слу́ жыць (не вало́ дае);
4. (уметь обращаться с чем-л., пользоваться чем-л.) вало́ даць ;
владе́ ть ору́ жием вало́ даць збро́ яй;
владе́ ть иностра́ нным языко́ м вало́ даць заме́ жнай мо́ вай.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вы́ трымка ¹, -і, Д М ж.
1. Уменне валодаць сабой; стойкасць, цярплівасць.
Праявіць вытрымку.
2. Час, на працягу якога адкрыты аб’ектыў фатаграфічнага апарата.
Зняць з вялікай вытрымкай.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
непрыто́ мнасць , -і, ж.
1. Страта прытомнасці, выкліканая хваравітым станам або душэўным узрушэннем.
Быць у непрытомнасці.
2. Крайняя ступень душэўнага ўзрушэння, пры якой траціцца здольнасць валодаць сабой.
Напалохацца да непрытомнасці.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
possess
[pəˈzes]
v.
1) мець што , вало́ даць чым
2) быць ула́ сьнікам; вало́ даць (маёмасьцю, сі́ лай)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
версіфіка́ цыя
(лац. versificatio)
вершаскладанне, уменне складаць вершы, валодаць паэтычнай тэхнікай.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
self-command [ˌselfkəˈmɑ:nd] n. о́ данне;
keep self-command вало́ даць сабо́ ю
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
абараназдо́ льнасць , ‑і, ж.
Валодаць усімі неабходнымі для абароны сродкамі; гатоўнасць да абароны. Мацаваць абараназдольнасць Савецкай дзяржавы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
СЕРТЫФІКА́ Т (франц. certificat ад лац. sertifico сведчу),
дакумент (пасведчанне) аб якасці прадукцыі, праве яго ўладальніка карыстацца або валодаць чым-н., аб наяўнасці пэўных ведаў, уменняў і інш. Напр. , дакумент на гатунковасць і якасць насення, крэдытнай установы, страхавога агенцтва, пасведчанне аб заканчэнні спец. курсаў навучання, мед. даведка аб прышчэпліванні і інш.
т. 14, с. 352
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)