ПНЕЎМАТО́РАКС (ад
запаўненне паветрам плеўральнай поласці. Узнікае
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ПНЕЎМАТО́РАКС (ад
запаўненне паветрам плеўральнай поласці. Узнікае
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
АМНЕЗІ́Я (ад а... +
адсутнасць успамінаў, аслабленне памяці. Нармальная амнезія ў першыя 3 гады жыцця дзіцяці абумоўліваецца недаразвіццём кары галаўнога мозга, паталагічная амнезія бывае
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
де́ньги гро́шы, -шай
нали́чные де́ньги ная́ўныя гро́шы; гато́ўка;
◊
ни за каки́е де́ньги ні за які́я гро́шы;
быть при деньга́х мець гро́шы, быць
бе́шеные де́ньги шалёныя гро́шы;
броса́ть де́ньги на ве́тер кі́даць гро́шы на ве́цер.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пу́ля ку́ля, -лі
пу́ля на излёте ку́ля
град пуль
бронебо́йная пу́ля бранябо́йная ку́ля;
трасси́рующая пу́ля трасі́руючая ку́ля;
◊
отлива́ть (лить) пу́ли адліва́ць (ліць) ку́лі;
вы́лететь пу́лей вы́лецець ку́ляй;
шальна́я пу́ля сляпа́я ку́ля.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
гальванізава́ць, ‑зую, ‑зуеш, ‑зуе;
1. Прапусціць (прапускаць) электрычны ток цераз што‑н.
2. Пакрыць (пакрываць) металам які‑н. прадмет
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гм,
1. Выражае недавер’е, сумненне, іронію.
2. Ужываецца
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
акрэдытава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе;
1. Упаўнаважыць (упаўнаважваць) каго‑н. на атрыманне грошай або на правядзенне гандлёвых аперацый.
2. Прызначыць (прызначаць) каго‑н. дыпламатычным прадстаўніком
[Ад лац. accredere — давяраць.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
амартыза́цыя, ‑і,
1. Паступовае зніжэнне вартасці машын, будынкаў, інструменту і пад. у выніку зношвання.
2. Аслабленне дзеяння штуршкоў, удараў
[Ад лац. amortisatio — аслабленне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вадазлі́ў, ‑ліва,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ланге́т 1, ‑у,
Страва з мяса лепшага гатунку, нарэзанага тонкімі прадаўгаватымі кавалкамі.
[Ад фр. languette — язычок.]
ланге́т 2, ‑а,
Павязка з гіпсу, якой карыстаюцца
[Ад фр. longuet — прадаўгаваты.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)