пабі́ць, ‑б’ю, ‑б’еш, ‑б’е; ‑б’ём, ‑б’яце;
1. Разбіць на кавалкі, часткі.
2. Забіць, перабіць усіх, многіх.
3. Перамагчы ворага.
4. Нанесці пабоі; збіць.
5. Сапсаваць, пашкодзіць (пра воспу, моль і пад.).
6.
7. З’явіцца, узнікнуць; усыпаць.
8. У картачнай гульні — пакрыць карту партнёра старшай картай.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пан, ‑а,
1. Уладальнік маёнтка, памешчык (у дарэвалюцыйнай Расіі і ў капіталістычных краінах).
2. Асоба, якая належыць да прывілеяваных (чыноўных, арыстакратычных) слаёў грамадства дарэвалюцыйнай Расіі.
3. Асоба, якая карыстаецца ўладай у адносінах да залежных ад яе людзей.
4.
5.
•••
[Чэшск. pan.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пы́рскаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
1.
2. Разлятацца, рассейвацца кроплямі, дробнымі часцінкамі.
3. Імкліва разбягацца, скакаць, накіроўвацца ў розныя бакі.
4. Не стрымаўшыся, пачаць смяяцца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ІСПА́НСКАЯ РЭВАЛЮ́ЦЫЯ 1931—39,
антыманархічная і агульнадэмакр. рэвалюцыя, у ходзе якой у Іспаніі існаваў
Літ.:
Пожарская С.П. От 18 июля 1936 — долгий путь.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
звалі́цца 1, звалюся, звалішся, зваліцца;
1. Упасці адкуль‑н., з чаго‑н.
2.
•••
звалі́цца 2, ‑ліцца;
Атрымацца ў выніку валення (пра вырабы з воўны, пуху).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дане́сці 1, ‑нясу, ‑нясеш, ‑нясе; ‑нясём, ‑несяце;
Несучы, даставіць да якога‑н. месца.
дане́сці 2, ‑нясу, ‑нясеш, ‑нясе; ‑нясём, ‑несяце;
1. Далажыць, паведаміць; зрабіць данясенне.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
згарэ́ць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць;
1. Знішчыцца агнём.
2.
3. Сапсавацца, стаць непрыгодным у выніку моцнага перагрэву; падгарэць.
4.
5. Моцна загарэць, атрымаць сонечныя апёкі.
6. Згніць, сапрэць зляжаўшыся (пра сена, зерне і пад.).
7.
8.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
развяза́ць, ‑вяжу, ‑вяжаш, ‑вяжа;
1. Распусціць, расслабіць канцы чаго‑н. звязанага.
2.
3.
4. Разгрузіць ад скаплення транспарту (дарогу), збудаваўшы развязку (у 3 знач.).
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адзна́ка, ‑і,
1. Метка, знак, пастаўлены з мэтай абазначыць што‑н., паказаць на што‑н.
2. Знак, прыкмета, акалічнасць, паводле якіх можна пазнаць, вызначыць што‑н.
3. Асаблівасць, рыса, якімі асоба, прадмет і пад. адрозніваюцца ад іншых асоб, прадметаў і пад.
4. Агульнапрынятае абазначэнне ступені ведаў і паводзін навучэнцаў.
5. Ганаровы знак, ордэн, медаль і пад.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бе́лы
○ бе́лая гва́рдыя — бе́лая гва́рдия;
бе́лыя крывяны́я ша́рыкі — бе́лые кровяны́е ша́рики;
бе́лае мя́са — бе́лое мя́со;
бе́лая гара́чка — бе́лая горя́чка;
бе́лая ра́са — бе́лая ра́са;
б. біле́т — бе́лый биле́т;
б. верш — бе́лый стих;
бе́лыя но́чы — бе́лые но́чи;
б. грыб — бе́лый гриб;
бе́лае зо́лата — бе́лое зо́лото;
бе́лае духаве́нства — бе́лое духове́нство;
б. ву́галь — бе́лый у́голь;
◊ бе́лая пля́ма — бе́лое пятно́;
б. свет — бе́лый свет;
рабі́ць бе́лае чо́рным — де́лать бе́лое чёрным;
сяро́д бе́лага дня — среди́ (средь) бе́лого дня;
шы́та бе́лымі ні́ткамі — ши́то бе́лыми ни́тками;
бе́лая варо́на — бе́лая воро́на;
я́сна, як б. дзень — я́сно, как бе́лый день;
све́ту бе́лага не ба́чыць — све́та бе́лого не ви́деть;
бе́лая косць (ко́стка) — бе́лая кость;
у б. свет як у капе́йку — в бе́лый свет как в копе́йку;
ка́зка пра бе́лага бычка́ —
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)