Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
шчо́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Рмн. ‑чак; ж.
1.Памянш.-ласк.дашчака (у 1 знач.). А вейкі доўгія-доўгія, на шчочках не высахлі слёзы.Брыль.
2.Спец. Тое, што і шчака (у 2 знач.). Злоўчаным рухам бацька пераломвае.. [стрэльбу], хавае пад пінжак рулю, прыклад, шчочку ад яе кладзе ў кішэню штаноў.Паўлаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Báckef -, -n
1) шчака́;
au ~!разм. ах!, ой-ой-ой!
2) тэх.шчака́; суха́р; кулачо́к
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
пасмы́квацца, ‑аецца; незак.
Рабіць міжвольныя сутаргавыя рухі (пра рысы твару). Кастусь устаў. У яго пасмыкваліся вусны і шчака, дрыжала левае павека.Караткевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зато́ргаццасов. задёргаться;
у яго́ нерво́ва ~галася шчака́ — у него́ не́рвно задёргалась щека́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Сухабра́зы ’хто выглядае худым, сухім з твару’ (Варл.). Складаны прыметнік, утвораны са спалучэння слоў суха (гл. сухі) і абраз у незахаваным архаічным значэнні ’твар’, параўн. стараж.-рус.образь ’тс’, славен.obraz ’твар’, серб.-харв.о̀браз ’шчака’, балг.образ ’твар, шчака’, макед.образ ’шчака, твар’, што да прасл.*obrazъ (< *obraziti ад *raziti ’рэзаць, высякаць’, першапачаткова ў дачыненні да фігуры, адлюстравання, параўн. від, гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пашчока ’аплявуха’ (Нас.). Са словазлучэння па шчацэ. Гл. па і шчака.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
спуха́ць, спу́хнуць (án)schwellen*vi (s);
у яго́ спу́хла шчака́ er hatéine geschwóllen Bácke
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
флюс1
(ням. Fluss)
нарыў пад надкосніцай, выкліканы хворым зубам, у сувязі з чым падпухае шчака.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)