impose

[ɪmˈpoʊz]

v.

1) навя́звацца, набіва́цца (на знаёмства)

2) абклада́ць (пада́ткамі, штра́фамі)

3) падсо́ўваць па-ашука́нску

•

- impose upon

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

áufdrängen

1. vt навя́зваць (каму-н., што-н.)

2. ~, sich чапля́цца, навя́звацца, напро́швацца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Róckschoß m -es, -schöße крысо́; pl фа́лды;

◊

sich j-m an die Róckschöße hängen* разм. навя́звацца каму́-н.

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

náchlaufen* vi (s) (D)

1) бе́гчы (за кім-н.)

2) разм. заляца́цца (да каго-н.), упада́ць (за кім-н.)

3) навя́звацца (каму-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

набіва́цца разм.

1. (сабрацца) sich ánsammeln;

у пако́й набі́лася шмат людзе́й das Zímmer war vóller Ménschen;

2. (навязвацца) sich áufdrängen;

◊

набіва́цца на знаёмства j-m séine Bekánntschaft áufdrängen;

набіва́цца да каго-н. у го́сці sich (selbst) bei j-m éinladen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Накаса́цца ’навязацца, прычапіцца’ (Гарэц., Бяльк., Сцяшк. Сл., Юрч., Шн., Рам.), сюды ж на́кась ’назола’ (Яўс.), на́касць ’няшчасце, бяда’ (Сцяшк. Сл.), накаснік ’злыдзень’ (Полымя, 1980, 8, 253); параўн. таксама накасні́ць ’адабраць сілы’ (Сл. ПЗБ). Гл. касны ’дрэнны’, якое суадносяць з рус. касть ’свавольства, паскудства’, ’дрэнь, брыдота’ і інш., што, паводле Трубачова (Эт. сл., 9, 158), узыходзіць да прасл. дыял. *kastь, параўн. накасціць ’паскудзіць, брудзіць’ (Нас.). Параўн. таксама касі́цца ’спраўляць гулі’: Касяцца чорты у Радзіцком болоці (ТС). Не выключана, што дзеяслоў накасацца суадносіцца з рус. касаться ’дакранацца’, параўн. асабліва адкасацца ’адвязацца, адчапіцца’, гл. адкасывацца; у такім разе, магчыма, што пералічаныя вышэй словы могуць мець рознае паходжанне: словы са значэннем ’навязвацца, надаядаць’ належаць да *kasati (sę), што чаргуецца з часаць (Бернекер, 1, 491; Фасмер, 2, 206), астатнія да *kastь, што звязана з *kostь (Трубачоў, Эт. сл., 9, 157), гл. касці́ць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ánhängen II

1. vt

1) ве́шаць, падве́шваць; начапля́ць

2) прыбаўля́ць

3) (j-m) навя́зваць (каму-н.);

j-m etw. ~ памылко́ва прыпі́сваць каму́-н. што-н.

2. vi (D)

1) быць уласці́вым

2) прытры́млівацца (чаго-н.);

einer Partéi ~ быць прыхі́льнікам яко́й-н. па́ртыі

3. ~, sich (an A) прыстава́ць, набіва́цца, навя́звацца (да каго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)