навя́звацца

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. навя́зваюся навя́зваемся
2-я ас. навя́зваешся навя́зваецеся
3-я ас. навя́зваецца навя́зваюцца
Прошлы час
м. навя́зваўся навя́зваліся
ж. навя́звалася
н. навя́звалася
Загадны лад
2-я ас. навя́звайся навя́звайцеся
Дзеепрыслоўе
цяп. час навя́зваючыся

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

навя́звацца несов.

1. (обременять собой) навя́зываться;

2. страд. навя́зываться, привя́зываться; см. навя́зваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

навя́звацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да навязацца.

2. Зал. да навязваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

навяза́цца, навя́звацца sich áufdrängen, áufdringlich sein

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

навя́зываться

1. (обременять собой) чапля́цца, навя́звацца;

2. (напрашиваться) напро́швацца, набіва́цца;

навя́зываться на знако́мство набіва́цца (напро́швацца) на знаёмства;

3. страд. навя́звацца; нарабля́цца, рабі́цца; см. навя́зывать​ 1, 2.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Навя́ліцца ’навязвацца, нападаць; пападацца’ (Нас.), ’унадзіцца, дзейнічаць настойліва і неадступна’ (Бяльк.), ’настойліва і упарта ажыццяўляць сваё жаданне, сваю думку’ (Гарэц.), ’прывязацца да чаго-небудзь раптоўна’ (Мядзв.), ’накінуцца на каго-н. з лаянкай, папрокамі’ (ушац., Нар. сл.), навяльвацца ’настойваць, настойліва дамагацца’ (Гарэц.), ’прыставаць, чапляцца, навязвацца’ (Юрч.). Да вяліцца ’прагна хацець чаго-н.’, далейшая этымалогія якога няпэўная (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

narzucać się

незак. чапляцца за каго, да каго, навязвацца каму

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

inflict

[ɪnˈflɪkt]

v.t.

1) нано́сіць (уда́р); спрычыня́ць (боль)

2) навя́зваць; навя́звацца, набіва́цца

•

- inflict a penalty

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

intrude

[ɪnˈtru:d]

1.

v.i.

урыва́цца, прыхо́дзіць няпро́шаным ці нежада́ным, навя́звацца, уме́швацца

2.

v.t.

навя́зваць, накіда́ць (свае́ пагля́ды)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

inflict [ɪnˈflɪkt] v. (on/upon)

1. нано́сіць (удар, рану і да т.п.)

2. навя́зваць (погляды); навя́звацца, набіва́цца;

I don’t wish to inflict myself on you. Я не хачу набівацца да вас.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)