ацэто́навы, ‑ая, ‑ае.
Які мае дачыненне да ацэтону. Ацэтонавы пах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
крэазо́тавы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да крэазоту. Крэазотавы пах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дурнап’я́навы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да дурнап’яну. Дурнап’янавы пах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нафталі́навы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да нафталіну. Нафталінавы пах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фасге́навы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да фасгену. Фасгенавы пах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
stęchlizna
ж. затхласць; затхля; тхля; затхлы пах
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
phosphoric
[fɑ:sˈfɔrɪk]
adj.
фо́сфарны (напр. пах, сьвятло́)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
п’яні́ць, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ні́ць; незак., каго-што.
Рабіць п’яным.
Віно п’яніць.
Духмяны пах квецені п’яніў галовы.
Поспехі п’яняць (перан.).
|| зак. ап’яні́ць, -ню́, -ні́ш, -ні́ць; -ні́м, -ніце́, -ня́ць; -нёны.
Шчасце ап’яніла.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Мана́ ’прыемны пах’ (раг., Сл. ПЗБ; драг., КЭС; Клім.), ’закваска, смак і пах хлеба, якія залежаць ад дзяжы і закваскі’ (зэльв., карэліц., дзятл., лях., Сл. ПЗБ; Сцяшк. Сл.), ’нектар’ (лях., Сл. ПЗБ), лельч. мона́ ’сок з кветак’ (Нар. лекс.), мана́ ’ўзмах’, ’подых, павеў’ (Нас.), мані́ць ’патыхаць’ (ТС), бяроз., драг., стол. мані́ты, мані́тэ ’прыемна пахнуць’ (Нар. лекс., Шатал., КЭС), драг., кобр. манюшчы ’духмяны’ (Нар. лекс., КЭС). Рус. тамб. мана́, калуж. манна́ст, манна́стый ’прыемны пах’, ’тонкі (пах, густ)’. Бел.-паўд.-рус. ізалекса. Узнікла ў выніку пераносу значэння ’прынада’ > ’прыемны пах’ > ’прыемны смак, нектар’. Укр. бойк. ма́на ’застылы сок некаторых раслін’, балг. мана́ ’падзь’ можна лічыць семантычным варыянтам лексемы ма́нна (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Mief m -s груб. смуро́д, дрэ́нны пах; спёртае паве́тра
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)