хі́біць, хіблю, хі́біш, хі́біць; незак. (разм.).
1. Дапускаць пралікі, недакладнасці, рабіць памылкі.
2. перан. Баяцца каго-н., губляцца перад кім-, чым-н.
Перад кім хібіў старшыня, дык гэта перад начальствам.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
хі́біць
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
хі́блю |
хі́бім |
| 2-я ас. |
хі́біш |
хі́біце |
| 3-я ас. |
хі́біць |
хі́бяць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
хі́біў |
хі́білі |
| ж. |
хі́біла |
| н. |
хі́біла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
хі́б |
хі́бце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
хі́бячы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
хі́біць несов., разг., в разн. знач. плоша́ть; (делать оплошности — ещё) прома́хиваться
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
хі́біць, хіблю, хібіш, хібіць; незак.
Разм.
1. Дапускаць пралікі, недакладнасці, рабіць памылкі. І толькі Уладзя хібіў часта: Задач ніяк не браў і — баста. Колас.
2. перан. Баяцца каго‑н., губляцца перад кім‑, чым‑н. Адно, каго баяўся, перад кім хібіў дырэктар, дык гэта перад начальствам. Сабаленка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Схібну́цца ’памерці’: “Як матуля жыла, часценька гасціла // Матуленька схібнулась, гасціна мінулась” (свісл., Ант.), ’памыліцца’ (Нас., Стан.), схі́бны ’падманны, ненадзейны’ (Нас.). Да хібіць, хібы, гл.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Перахі́біць ’памыліцца, даць маху, схібіць’ (Шат.). Да пера- (гл.) і хібіць ’дапускаць пралікі, недакладнасці, рабіць памылкі’, семантычна найбольш набліжанага да зах.-слав. арэалу, параўн. польск. chybić ’памыляцца’, чэш. chybili ’рабіць памылку’, славац. chybil’ ’тс’, памыляцца’ (Мартынаў, Слав. акком., 143–144).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)