п’яню́чы

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. п’яню́чы п’яню́чая п’яню́чае п’яню́чыя
Р. п’яню́чага п’яню́чай
п’яню́чае		 п’яню́чага п’яню́чых
Д. п’яню́чаму п’яню́чай п’яню́чаму п’яню́чым
В. п’яню́чы (неадуш.)
п’яню́чага (адуш.)		 п’яню́чую п’яню́чае п’яню́чыя (неадуш.)
п’яню́чых (адуш.)
Т. п’яню́чым п’яню́чай
п’яню́чаю		 п’яню́чым п’яню́чымі
М. п’яню́чым п’яню́чай п’яню́чым п’яню́чых

Крыніцы: piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

п’яню́чы

дзеепрыметнік, незалежны стан, цяперашні час, незакончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. п’яню́чы п’яню́чая п’яню́чае п’яню́чыя
Р. п’яню́чага п’яню́чай
п’яню́чае		 п’яню́чага п’яню́чых
Д. п’яню́чаму п’яню́чай п’яню́чаму п’яню́чым
В. п’яню́чы (неадуш.)
п’яню́чага (адуш.)		 п’яню́чую п’яню́чае п’яню́чыя (неадуш.)
п’яню́чых (адуш.)
Т. п’яню́чым п’яню́чай
п’яню́чаю		 п’яню́чым п’яню́чымі
М. п’яню́чым п’яню́чай п’яню́чым п’яню́чых

Крыніцы: piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

п’яню́чы, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. незал. цяпер. ад п’яніць.

2. у знач. прым. Які прыводзіць да стану ап’янення; хмельны. Пачалі чарнець спачатку яры, яміны, лагчыны, а потым пачарнеў і ўвесь стэп, дыхнуў вільгаццю, запахла сырой травой і знік п’янючы мядовы водар. Хомчанка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

одуря́ющий

1. прич. які́ (што) ачмура́е, які́ (што) ду́рыць, які (што) замаро́чвае, які́ (што) аду́рвае; см. одуря́ть;

2. прил. адура́ючы; (пьянящий) п’яню́чы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)