Воінскае званне, вышэйшае за генеральскае, якое прысвойваецца за выдатныя заслугі ў кіраўніцтве войскамі, а таксама асоба, якая мае такое званне.
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Воінскае званне, вышэйшае за генеральскае, якое прысвойваецца за выдатныя заслугі ў кіраўніцтве войскамі, а таксама асоба, якая мае такое званне.
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| ма́ршалы | ||
| ма́ршала | ма́ршалаў | |
| ма́ршалу | ма́ршалам | |
| ма́ршала | ма́ршалаў | |
| ма́ршалам | ма́ршаламі | |
| ма́ршале | ма́ршалах |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Гла́вный
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
1. Воінскае званне, якое асабіста прысвойваецца Прэзідыумам Вярхоўнага Савета СССР выдатным асобам вышэйшага каманднага саставу.
2. Вышэйшы ваенны чын або воінскае званне ў арміях некаторых дзяржаў.
[Фр. maréchal.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ві́цэ-
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| ві́цэ- |
ві́цэ-ма́ршалы | |
| ві́цэ-ма́ршала | ві́цэ-ма́ршалаў | |
| ві́цэ-ма́ршалу | ві́цэ-ма́ршалам | |
| ві́цэ-ма́ршала | ві́цэ-ма́ршалаў | |
| ві́цэ-ма́ршалам | ві́цэ-ма́ршаламі | |
| ві́цэ-ма́ршале | ві́цэ-ма́ршалах |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
яздо́к, ездака,
1. Той, хто едзе на кані верхам або кіруе запрэжкай.
2. Пра таго, хто ўмее добра ездзіць.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ста́ўка 1, ‑і,
1. У азартных гульнях — сума грошай, якую ігрок ставіць на карту і якая ў выніку пройгрышу пераходзіць у банк да банкаўшчыка.
2. Размер заработнай платы; аклад.
3. Наменклатурная адзінка.
4.
5.
•••
ста́ўка 2, ‑і,
1. Месцазнаходжанне военачальніка і яго штаба.
2. Орган вярхоўнага галоўнакамандавання.
•••
ста́ўка 3, ‑і,
У выразе: вочная стаўка — адначасовы перакрыжаваны допыт асоб, якія прыцягваюцца па адной справе, для праверкі паказанняў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)