злачы́нца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
злачы́нца |
злачы́нцы |
| Р. |
злачы́нцы |
злачы́нцаў |
| Д. |
злачы́нцу |
злачы́нцам |
| В. |
злачы́нцу |
злачы́нцаў |
| Т. |
злачы́нцам |
злачы́нцамі |
| М. |
злачы́нцу |
злачы́нцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
злачы́нца м., см. злачы́нец
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
злачы́нец
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
злачы́нец |
злачы́нцы |
| Р. |
злачы́нца |
злачы́нцаў |
| Д. |
злачы́нцу |
злачы́нцам |
| В. |
злачы́нца |
злачы́нцаў |
| Т. |
злачы́нцам |
злачы́нцамі |
| М. |
злачы́нцу |
злачы́нцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
укрыва́льніцтва, -а, н. (спец.).
Утойванне злачынца або ўкрадзеных рэчаў, слядоў злачынства.
Судзіць за ў.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
засудзі́ць, -уджу́, -у́дзіш, -у́дзіць; -у́джаны; зак., каго (што).
Абвінаваціць па прыгавору суда.
З. злачынца.
|| незак. засу́джваць, -аю, -аеш, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
укрыва́льнік, ‑а, м.
Той, хто скрывае злачынца, сляды злачынства, крадзенае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сби́вчивость блы́танасць, -ці ж.;
сби́вчивость показа́ний престу́пника блы́танасць паказа́нняў злачы́нца;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
экстрадзі́раваць
‘перадаць (перадаваць) злачынца ў іншую дзяржаву для следства над ім’
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
экстрадзі́рую |
экстрадзі́руем |
| 2-я ас. |
экстрадзі́руеш |
экстрадзі́руеце |
| 3-я ас. |
экстрадзі́руе |
экстрадзі́руюць |
| Прошлы час |
| м. |
экстрадзі́раваў |
экстрадзі́равалі |
| ж. |
экстрадзі́равала |
| н. |
экстрадзі́равала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
экстрадзі́руй |
экстрадзі́руйце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
экстрадзі́руючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
экстрадзі́раваць
‘перадаць (перадаваць) злачынца ў іншую дзяржаву для следства над ім’
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
экстрадзі́рую |
экстрадзі́руем |
| 2-я ас. |
экстрадзі́руеш |
экстрадзі́руеце |
| 3-я ас. |
экстрадзі́руе |
экстрадзі́руюць |
| Прошлы час |
| м. |
экстрадзі́раваў |
экстрадзі́равалі |
| ж. |
экстрадзі́равала |
| н. |
экстрадзі́равала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
экстрадзі́руй |
экстрадзі́руйце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
экстрадзі́раваўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ка́ін, ‑а, м.
Пра здрадніка, злачынца (з біблейскага падання пра Каіна, сына Адама, які забіў свайго брата Авеля).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)