Verbum

анлайнавы слоўнік

задзьму́ць, -му́, -ме́ш, -ме́; -мём, -мяце́, -му́ць; -мі́; -му́ты; зак., што.

1. Дзьмучы, затушыць.

2. Пачаць дзьмуць.

Задзьмуў вецер.

|| незак. задзіма́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

задзьму́ць

дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

задзьму́ць сов., в разн. знач. заду́ть;

~му́ў ве́цер — заду́л ве́тер;

~му́ла шчы́ліны сне́гам — заду́ло ще́ли сне́гом;

з. све́чку — заду́ть свечу́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

задзьму́ць ¹, ‑дзьму, ‑дзьмеш, ‑дзьме; зак., што.

Дзьмучы, затушыць. Задзьмуць свечку.

задзьму́ць ², ‑дзьму, ‑дзьмеш, ‑дзьме; зак.

Пачаць дзьмуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

задзіма́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; незак.

1. гл. задзьмуць.

2. Пра вецер, мяцеліцу: дзьмуць, пранікаючы куды-н.

Часам у вокны задзімаў вецер.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

задзьму́ты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад задзьмуць ¹.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

задзіма́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. задзімаць — задзьмуць ¹.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

задзьму́ты в разн. знач. заду́тый; см. задзьму́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

задзіма́ць несов., в разн. знач. задува́ть; см. задзьму́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

заду́ть сов.

1. (начать дуть) пача́ць дзьмуць, пача́ць дзьму́хаць;

2. (погасить) затушы́ць, загасі́ць, задзьму́ць, задзьму́хаць;

3. (занести снегом и т. п.) задзьму́ць, заве́яць;

4. техн. заду́ць;

заду́ть до́мну заду́ць до́мну.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)