жа́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. жа́к жакі́
Р. жака́ жако́ў
Д. жаку́ жака́м
В. жа́к жакі́
Т. жако́м жака́мі
М. жаку́ жака́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Жа́к

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. Жа́к Жа́кі
Р. Жа́ка Жа́каў
Д. Жа́ку Жа́кам
В. Жа́ка Жа́каў
Т. Жа́кам Жа́камі
М. Жа́ку Жа́ках

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

жак, -ка́ м., обл. ве́нтерь, мерёжа ж. (из сети); ве́рша ж., вёрша ж. (из прутьев)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

жак, ‑а, м.

Рыбалоўная прылада: нерат з двума крыламі. Падняў кулёк. Як меддзю, карасямі Набіт да крылля рэдкавокі жак. Прануза.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Жак ’рыбалоўная прылада’. Рус. дыял., укр. жак ’тс’. Ст.-бел. жак ’тс’ з 1599 г. (Булыка, Запазыч., 113) з польск. żak ’тс’ < ням. Sack ’мяшок, кішэнь’ (Брукнер, 661). Рус. праз бел., укр. з польск. Фасмер, 2, 33. Герм. з лац. saccus ’мяшок, фільтр’ (у рымскія часы) < грэч. σακκος ’грубая тканіна’ < семіцк. saq ’тканіна з валасоў, мяшок’ (Дудэн, 582; Вальдэ-Гофман, 2, 458–459). Такое ж канчатковае паходжанне мае сак ’рыбалоўная прылада; адзенне’ (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

дро́жкі, -жак ед. нет дро́жки

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дро́жки дро́жкі, -жак ед. нет.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

басано́жкі, -жак (ед. басано́жка ж.) босоно́жки

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

автотеле́жка ж., техн. аўтацяле́жкі, -жак мн.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

аўтацяле́жкі, -жак ед. нет, спец. автотеле́жка ж.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)