даклярава́ць, -ру́ю, -ру́еш, -ру́е; -ру́й; -рава́ны; зак. і незак., што і з інф. (разм.).
Паабяцаць (абяцаць) зрабіць што-н.
Дакляраваў абавязкова прыйсці.
|| незак. таксама дакляро́ўваць, -аю, -аеш, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
даклярава́ць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
дакляру́ю |
дакляру́ем |
| 2-я ас. |
дакляру́еш |
дакляру́еце |
| 3-я ас. |
дакляру́е |
дакляру́юць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
даклярава́ў |
даклярава́лі |
| ж. |
даклярава́ла |
| н. |
даклярава́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
дакляру́й |
дакляру́йце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
дакляру́ючы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
даклярава́ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
дакляру́ю |
дакляру́ем |
| 2-я ас. |
дакляру́еш |
дакляру́еце |
| 3-я ас. |
дакляру́е |
дакляру́юць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
даклярава́ў |
даклярава́лі |
| ж. |
даклярава́ла |
| н. |
даклярава́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
дакляру́й |
дакляру́йце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
даклярава́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
даклярава́ць разг.
1. сов. обеща́ть, пообеща́ть;
2. несов. обеща́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
даклярава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе;
1. зак. і незак., з інф. або злучн. «што». Даць (даваць) абяцанне зрабіць што‑н., аднесціся пэўным чынам да каго‑, чаго‑н. Камендант доўга распякаў салдат, якія вартавала чыгунку. Дакляраваў пад суд пааддаваць іх за страту пільнасці. Сабаленка. [Мар’яна Іванаўна і Сяргей Пятровіч] дакляравалі быць абавязкова, толькі крыху пазней: трэба ўправіцца з хатнімі справамі, як-ніяк — нядзеля. Дубоўка. // перан.; што і чаго. Запэўніць (запэўніваць) каго‑н. у тым, што ён атрымае што‑н. А Пятрусь і Міхась вывучылі ўвесь буквар, бо Паўлюк дакляраваў ім за гэта кніжак з малюнкамі. Колас.
2. незак., што або з інф. Падаваць якія‑н. надзеі; абнадзейваць. [Ганна] хвалявалася радасцю чакання нечага невядомага, блізкага, якое шмат дакляравала, вабіла і афарбоўвала ўсё ў ружовыя колеры. Чорны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Даклярава́ць ’абяцаць’ (БРС), дэкляро́ўка ’абяцаная рэч’ (Нас.). Ужо ў ст.-бел. мове декляровати ’аб’яўляць, абяцаць’ (гл. Булыка, Запазыч., 90). Запазычанне з польск. deklarować ’тс’ (а гэта з лац. declarare; так Булыка, там жа). Кюнэ (Poln., 50) крыніцай польск. слова лічыць ням. deklarieren (< лац.). Параўн. дакляра́цыя, дэкларава́ць. У рус. мове XVII ст. існавала лексема декляровать, якая таксама з’яўляецца запазычаннем з польск. мовы. Пытанне, аднак, досыць складанае (аб магчымых трактоўках гісторыі гэтай групы слоў гл. падрабязна ў Шанскага, 1, Д, Е, Ж, 56).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
дакляро́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да дакляраваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пообеща́ть сов., разг. паабяца́ць, даклярава́ць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
даклярава́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад дакляраваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
обеща́ть
1. сов. паабяца́ць, даклярава́ць;
2. несов. абяца́ць, дакляро́ўваць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)