бо́ўтка

‘боўдзіла, бязмозглік, недаразвіты чалавек’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. бо́ўтка бо́ўткі
Р. бо́ўткі бо́ўтак
Д. бо́ўтцы бо́ўткам
В. бо́ўтку бо́ўтак
Т. бо́ўткай
бо́ўткаю		 бо́ўткамі
М. бо́ўтцы бо́ўтках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

бо́ўтка

‘шост для перасоўвання на лодцы’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. бо́ўтка бо́ўткі
Р. бо́ўткі бо́ўтак
Д. бо́ўтцы бо́ўткам
В. бо́ўтку бо́ўткі
Т. бо́ўткай
бо́ўткаю		 бо́ўткамі
М. бо́ўтцы бо́ўтках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Боўт ’рыбацкая прылада боўтаць ваду’ (КЭС, лаг., Нас., Янк. I), таксама бо́ўтка (Касп., Мядзв.), бо́ўтала (Нас.). Рус. болт, укр. бовт ’тс’. Бернекер (118) лічыць, што слова звязана з bьlt‑ (гл. бо́ўтаць). Фасмер (1, 190) памылкова хоча бачыць тут сувязь з рус. і г. д. болт ’болт’, польск. bełt (< н.-ням. (bolt(e), гал. bout). Параўн. боўтаць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)