аднача́сны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
аднача́сны |
аднача́сная |
аднача́снае |
аднача́сныя |
| Р. |
аднача́снага |
аднача́снай аднача́снае |
аднача́снага |
аднача́сных |
| Д. |
аднача́снаму |
аднача́снай |
аднача́снаму |
аднача́сным |
| В. |
аднача́сны (неадуш.) аднача́снага (адуш.) |
аднача́сную |
аднача́снае |
аднача́сныя (неадуш.) аднача́сных (адуш.) |
| Т. |
аднача́сным |
аднача́снай аднача́снаю |
аднача́сным |
аднача́снымі |
| М. |
аднача́сным |
аднача́снай |
аднача́сным |
аднача́сных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
аднача́сны, см. адначасо́вы
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
аднача́сны, ‑ая, ‑ае.
Тое, што і адначасовы. Адначасны спеў. Адначасны позірк.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
одновре́менный адначасо́вы, аднача́сны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
паралле́льный
1. парале́льны;
паралле́льные ли́нии парале́льныя лі́ніі;
паралле́льные бру́сья спорт. парале́льныя брусы́;
паралле́льные кла́ссы школьн. парале́льныя кла́сы;
2. перен. парале́льны; раўнале́жны; адначасо́вы, аднача́сны;
паралле́льные явле́ния парале́льныя (раўнале́жныя) з’я́вы;
паралле́льное соедине́ние эл. парале́льнае злучэ́нне.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)