пе́ніцца, ‑ніцца; незак.
Станавіцца пеністым, пакрывацца пенай. Пеніцца віно. Пеняцца хвалі. □ Як вокам ахапіць — Бушуе мора, Пеніцца, кіпіць. Гілевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
разумне́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; незак.
Набірацца розуму, станавіцца разумным, разумнейшым. [Чарнавус:] Я цешыўся, як .. [дачка] расла, разумнела, станавілася свядомым чалавекам... Крапіва.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
савецізі́равацца, ‑зіруецца; зак. і незак.
1. Стаць (станавіцца) савецкім, арганізавацца (арганізоўвацца) па-савецку.
2. толькі незак. Зал. да савецізіраваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
смачне́ць, ‑ее; незак.
Рабіцца, станавіцца больш смачным. [Садавод:] — Плод .. [грушы] мог ляжаць усю зіму і не псаваўся, а ўсё смачнеў. Кулакоўскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
цэментава́цца, ‑туецца; зак. і незак.
1. Стаць (станавіцца) цэментаваным (у 2, 3 знач.).
2. толькі незак. Зал. да цэментаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Макрэць ’станавіцца мокрым, вільготным’ (ТСБМ, Нас.). Адпрыметнікавае ўтварэнне з суф. ‑ěti. Да мокры (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Про́стацца ’слабець, станавіцца нягнуткім’ (лід., Сл. ПЗБ). Да просты (гл.) у значэнні ’прамы, роўны’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
відне́ць, 1 і 2 ас. не ўжыв., -е́е; незак.
1. безас. Світаць; святлець.
На ўсходзе ўжо віднела.
Пачынае в.
2. Віднецца, станавіцца відным, бачным.
Уперадзе віднее жытнёвае поле.
|| зак. павідне́ць, -е́е (да 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
п’яне́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е; незак.
Станавіцца п’яным.
П. ад адной чаркі.
П. ад шчасця (перан.).
|| зак. зап’яне́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е (разм.), сп’яне́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е і ап’яне́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е.
|| наз. ап’яне́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
цяпле́ць, 1 і 2 ас. не ўжыв., -е́е; незак.
1. Станавіцца цёплым, цяплейшым.
Рукі цяплеюць.
2. безас. Пра наступленне цёплага, цяплейшага надвор’я.
У красавіку ўжо пачне цяплець.
|| зак. пацяпле́ць, -е́е; наз. пацяпле́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)