помоше́нничать сов., разг. памахлява́ць; пакруці́ць; паашу́кваць; см. моше́нничать.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
посверли́ть сов. пасвідрава́ць, пакруці́ць, (долго, неоднократно) папакру́чваць, папакруці́ць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
искорёжить сов., разг. пакараба́ціць; пакруці́ць, скруці́ць; сагну́ць, пагну́ць; скрыві́ць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
поверну́ть сов. павярну́ць; (кран и т. п.) пакруці́ць; см. повёртывать;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
покружи́ть сов.
1. (повертеть) пакруці́ць, (долго, неоднократно) папакру́чваць, папакруці́ць;
2. (описать несколько кругов) пакружы́ць;
3. (о снеге, метели) пакруці́ць, (долго, неоднократно) папакру́чваць, папакруці́ць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
повраща́ть сов. пакруці́ць, (долго неоднократно) папакру́чваць, папакруці́ць, папаваро́чваць, (долго, неоднократно) папаваро́чваць, папаваро́чаць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пакру́чаны
1. покру́ченный, пове́рченный;
2. повёрнутый;
3. просверлённый, вы́сверленный;
4. покорёженный, искорёженный;
1-4 см. пакруці́ць 1, 2, 5, 6
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Скло́ка ‘сварка, непрыязныя адносіны’ (ТСБМ), ‘калатня, гармідар; віхор, ураган’ (Ласт.), ‘моцны вецер з дажджом’: нахопітца склока да й пакруціць, паломіць усе збожэ (Сержп.). Параўн. укр. скло́ка ‘сварка’ (з рус., гл. ЕСУМ, 5, 276), рус. скло́ка ‘тс’, якое Якабсон (IJSLP, 1959, 1–2, 270) узводзіць да клок (гл.), параўн. таксама клаката́ць ‘сварыцца’ (Мат. Гом.), гл.; сюды ж склы́ка ‘лаянка, варожасць’ (Касп., Мат. Гом.), ‘сваркі, калатня’ (Растарг.), якое Трубачоў (Дополн., 3, 642) лічыць экспрэсіўным пераўтварэннем склока; хутчэй да клы́чыць ‘шкуматаць, блытаць; дражніць (злаваць)’, гл. Фасмер (3, 642) рус. склы́ка разглядае як дэрыват ад клык (гл.). Першасным значэннем трэба прызнаць ‘блытаць, круціць’, параўн. клочча ‘адходы пры апрацоўцы льну’ (гл.), рус. скло́чить ‘склычыць, пераблытаць’ (Ласт.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
гарля́к, ‑а, м.
Разм.
1. Тое, што і горла (у 1 знач.). Стораж Піліп урачыста выцягнуў з-за пазухі пляшку гарэлкі. — Можа, і ў твой гарляк, Піліпе, перападзе кропля, — сказаў ён, ні да кога не зварачаючыся. Колас.
2. Частка шчытападобнага храстка, якая выдаецца ўперад; кадык. На зморшчанай, хударлявай шыі х[одыра]м хадзіў востры, нібы яловы сучок, гарляк. Бядуля.
3. Тое, што і горла (у 2 знач.). [Кірыла] агледзеў прыладдзе, паспрабаваў пакруціць за корбу, падзівіўся, як праз гарлякі белаю цягучаю гумаю вылівалася малако. Скрыган.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
раски́нуть сов.
1. (развести в стороны) раскі́нуць, расста́віць;
раски́нуть ру́ки раскі́нуць (расста́віць) ру́кі;
раски́нуть но́ги расста́віць (раскі́нуць) но́гі;
2. (разостлать) разгарну́ць;
раски́нуть ковёр разгарну́ць дыва́н;
3. (занять широкое пространство) распасце́рці;
4. (о палатке, раскладушке) расста́віць;
5. перен. разгарну́ць;
◊
раски́нуть умо́м паварушы́ць (пакруці́ць) мазга́мі;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)