развед...
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню словам а) «разведвальны», напрыклад: разведбатальён, разведгрупа, разведсамалёт; б) «разведка», напрыклад: разведданыя, разведзводка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рання... (гл. ранне...).
Першая састаўная частка складаных слоў; ужываецца замест «ранне...», калі націск у другой частцы падае на першы склад, напрыклад: ранняспелы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ры́льца, ‑а, н.
1. Памянш.-ласк. да рыла.
2. Верхняя частка песціка расліны, куды пападае пылок. Пылок з тычынкі пападае на рыльца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сарта... (гл. сорта...).
Першая састаўная частка складаных слоў; ужываецца замест «сорта...», калі націск у другой частцы падае на першы склад, напрыклад: сартазмена.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
су́фікс, ‑а, м.
Частка слова, якая стаіць паміж коранем і канчаткам і надае слову асобны сэнс у параўнанні з іншымі аднакарэннымі словамі.
[Ад лац. suffixus — прымацаваны.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
уязны́, ‑ая, ‑ое.
Які служыць, прызначаны для ўезду. Уязныя вароты. □ Асталіся руіны касцельнай вежы, захаваліся ўязная брама і фасадная частка кляштара. «Помнікі».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
чае... (а таксама чая...).
Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню слову «чай» (у 1, 2 знач.), напрыклад: чаеапрацоўка, чаеразважачны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
чая... (гл. чае...).
Першая састаўная частка складаных слоў; ужываецца замест «чае...», калі націск у другой частцы падае на першы склад, напрыклад: чаявод.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ю́бка, ‑і, ДМ юбцы; Р мн. юбак; ж.
Спец. Бакавыя сценкі (ці ніжняя частка іх) якога‑н. цыліндрычнага вырабу. Юбка поршня.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
я́блычак, ‑чка, м.
1. Памянш.-ласк. да яблык; невялікі яблык.
2. Цэнтральная частка мішэні ў выглядзе чорнага круга. Папасці куляй у яблычак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)