Verbum

ábleben vi аджыва́ць, паміра́ць, кана́ць

verröcheln vi (s) кана́ць, паміра́ць (пра чалавека); здыха́ць (пра жывёлу)

áusatmen

1. vt выдыха́ць, рабі́ць вы́дых

2. vi памі́раць, кана́ць

énden

1. vt канча́ць, зака́нчваць

2. vi

1) канча́цца, зака́нчвацца;

nicht ~ wóllen не спыня́цца, не змаўка́ць

2) паміра́ць, кана́ць

stérben* vi паміра́ць, (с)кана́ць;

seínes natürlichen Tódes ~ паме́рці сваёй сме́рцю;

an éiner Kránkheit [aus Gram] ~ паме́рці ад хваро́бы [ад го́ра];

◊

er stirbt nicht an Hérzdrücken ≅ ён не баі́цца каза́ць пра́ўду ў во́чы

Loch n -(e)s, Löcher

1) дзі́рка, адту́ліна

2) нара́

3) халу́па

4) лу́за (більярда)

5) разм. куту́зка, турма́;

◊

sich (D) ein ~ in den Bauch láchen падарва́ць жываты́ ад сме́ху;

j-m ein ~ in den Bauch frágen заму́чыць каго́-н. пыта́ннямі;

ein ~ in die Luft gúcken глядзе́ць у адну́ кро́пку адсу́тным по́зіркам [по́глядам];

j-m zéigen, wo der Zímmermann das ~ gelássen hat вы́ставіць каго́-н. за дзве́ры, прагна́ць каго́-н.;

auf dem létzten ~ pféifen кана́ць, дахо́дзіць, канча́цца, паміра́ць;

aus éinem ánderen ~ pféifen пець на другі́ лад [мане́р];

ein ~ mit dem ánderen zústopfen плаці́ць стары́я даўгі́ за кошт но́вых