безумо́ўны

1. (абсалютны, поўны) únbedingt, völlig, absolút;

безумо́ўнае падпарадкава́нне únbedingter Gehórsam;

2. (несумненны) únzweifelhaft

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

bedíngungslos a безумо́ўны, безагаво́рачны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

kategórisch a катэгары́чны, безумо́ўны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

vórbehaltlos a безагаво́рачны, безумо́ўны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

unconditioned

[,ʌnkənˈdɪʃənd]

adj.

1) безумо́ўны; абсалю́тны

2) Psychol. неўсьвядо́млены, мімаво́льны, прыро́джаны, інстынкты́ўны

unconditioned reflex — безумо́ўны рэфле́кс

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

incontestable

[,ɪnkənˈtestəbəl]

adj.

бясспрэ́чны, несумне́ўны, безумо́ўны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

incontrovertible

[,ɪn,kɑ:ntrəˈvɜ:rtəbəl]

adj.

бясспрэ́чны, безумо́ўны, неаспрэ́чны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

categorical

[,kætəˈgɔrɪkəl]

adj.

безумо́ўны; пэ́ўны, катэгары́чны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

implicit

[ɪmˈplɪsɪt]

adj.

1) безумо́ўны, абсалю́тны

2) схава́ны, падразумява́ны, недасказа́ны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

unconditional

[,ʌnkənˈdɪʃənəl]

adj.

безумо́ўны, по́ўны, абсалю́тны

unconditional surrender — по́ўная капітуля́цыя

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)