Verbum

differenzíeren

1. vt дыферэнцы́раваць, адро́зніваць, расчляня́ць

2. ~, sich адмяжо́ўвацца, адмаўля́цца, устры́млівацца

wáhrnehmen* vt аддз.

1) заўважа́ць, успрыма́ць, адчува́ць, адро́зніваць

2) прытры́млівацца, пільнава́цца (інтарэсаў, тэрмінаў); скарыста́ць, вы́карыстаць (што-н.);

éine Gelégenheit ~ скарыста́ць вы́падак

unterschéiden*

1. vt

1) (von D) адро́зніваць (ад каго-н., чаго-н.);

Gútes vom Bösen ~ адро́зніць до́брае ад дрэ́ннага [зло́га]

2) адро́зніваць, распазнава́ць;

éine Stímme im Lärm déutlich ~ я́сна адро́зніць го́лас у шу́ме

2. ~, sich (durch A, von D, in D) адро́знівацца (чым-н., у чым-н., ад каго-н., ад чаго-н.)

áuszeichnen

1. vt

1) (mit D) адзнача́ць, узнагаро́джваць (чым-н.)

2) адро́зніваць; вылуча́ць, адзнача́ць

2. ~, sich (durch A) вылуча́цца (чым-н.);

sich durch séine Kénntnisse ~ вызнача́цца сваі́мі ве́дамі

trénnen

1. vt

1) аддзяля́ць, паро́ць, распо́рваць

2) раздзяля́ць, раз’ядно́ўваць;

éine Éhe ~ дава́ць разво́д му́жу і жо́нцы

3) раздзяля́ць, адро́зніваць

2. ~, sich (von D) расстава́цца, развіта́цца (з кім-н.)

auseinánder adv паасо́бку, далёка адзі́н ад аднаго́;

~ schréiben* піса́ць раздзе́льна;

~! разыдзі́ся! (каманда);

sie sínd ~ яны́ разышлі́ся, яны́ не ў зго́дзе;

~ bíegen* разгіна́ць;

~ bríngen* vt разніма́ць;

~ fáhren* vi (s) раз’язджа́цца;

~ fállen* vi (s) распада́цца, разва́львацца;

~ fálten vt разгарну́ць;

~ géhen* vi (s) разыхо́дзіцца, расступа́цца; распада́цца;

~ hálten* vt раздзяля́ць; адро́зніваць;

~ jágen vt разганя́ць;

~ kómmen* vi (s) разыхо́дзіцца; разлуча́цца;

~ láufen* vi (s) разбяга́цца; разыхо́дзіцца;

~ néhmen* vt разніма́ць, разбіра́ць, дэманці́раваць;

~ rücken vt рассо́ўваць, адсо́ўваць