Verbum

fern

1. a далёкі

2. adv далёка, удалечыні́;

von nah und ~ адусю́ль;

von ~ her здалёк(у);

von ~ betráchtet калі́ глядзе́ць здалёк;

~ bléiben* vi (s) адсу́тнічаць, не прысу́тнічаць; не ціка́віцца, не займа́цца (D – чым-н.);

dem Únterricht ~ bléiben не з’яві́цца на заня́ткі;

~ hálten* (von D) адхіля́ць, утры́мліваць (каго-н. ад чаго-н.); засцерага́ць (каго-н. ад чаго-н.);

~ hálten*, sich трыма́цца ўбаку́;

~ líegen* (D) быць неўласці́вым (каму-н.);

es liegt mir fern мне і ў галаву́ не пры́йдзе;

~ stéhen* (D) быць убаку́ (ад чаго-н.), быць далёкім (ад чаго-н.)

behíndern vt (an D) заміна́ць, перашкаджа́ць (каму-н. у чым-н.);

durch etw. (A) behíndert sein [wérden] 1) мець перашко́ду (у чым-н.); 2) быць заня́тым, не мець ча́су

Deut m:

nicht éinen ~ háben не мець ні капе́йкі;

nicht éinen ~ wert sein быць нічо́га не ва́ртым;

kéinen ~ von etw. (D) verstéhen* нічо́га не разу́мець [не ця́міць] (аб чым-н.)

verlóhnen vt і ~, sich апраўда́ць сябе́, быць ва́ртым;

es verlóhnt sich (nicht) (не) ва́рта (што-н. рабіць);

díese Árbeit verlóhnt sich гэ́тая пра́ца дае плён, гэ́та плённая пра́ца

zusámmengehören vi быць звя́заным адзі́н з адны́м; адно́сіцца да аднаго́ і таго́, падыхо́дзіць адзі́н [адно́] да аднаго́, нале́жаць адзі́н аднаму́;

die Schúhe gehören zusámmen гэ́тыя чараві́кі з адно́й па́ры