кве́ткавы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
кве́ткавы |
кве́ткавая |
кве́ткавае |
кве́ткавыя |
| Р. |
кве́ткавага |
кве́ткавай кве́ткавае |
кве́ткавага |
кве́ткавых |
| Д. |
кве́ткаваму |
кве́ткавай |
кве́ткаваму |
кве́ткавым |
| В. |
кве́ткавы (неадуш.) кве́ткавага (адуш.) |
кве́ткавую |
кве́ткавае |
кве́ткавыя (неадуш.) кве́ткавых (адуш.) |
| Т. |
кве́ткавым |
кве́ткавай кве́ткаваю |
кве́ткавым |
кве́ткавымі |
| М. |
кве́ткавым |
кве́ткавай |
кве́ткавым |
кве́ткавых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
кветкае́д
назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
кветкае́д |
кветкае́ды |
| Р. |
кветкае́да |
кветкае́даў |
| Д. |
кветкае́ду |
кветкае́дам |
| В. |
кветкае́да |
кветкае́даў |
| Т. |
кветкае́дам |
кветкае́дамі |
| М. |
кветкае́дзе |
кветкае́дах |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsbm1984.
кве́тнік
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
кве́тнік |
кве́тнікі |
| Р. |
кве́тніка |
кве́тнікаў |
| Д. |
кве́тніку |
кве́тнікам |
| В. |
кве́тнік |
кве́тнікі |
| Т. |
кве́тнікам |
кве́тнікамі |
| М. |
кве́тніку |
кве́тніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
кве́тнікавы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
кве́тнікавы |
кве́тнікавая |
кве́тнікавае |
кве́тнікавыя |
| Р. |
кве́тнікавага |
кве́тнікавай кве́тнікавае |
кве́тнікавага |
кве́тнікавых |
| Д. |
кве́тнікаваму |
кве́тнікавай |
кве́тнікаваму |
кве́тнікавым |
| В. |
кве́тнікавы (неадуш.) кве́тнікавага (адуш.) |
кве́тнікавую |
кве́тнікавае |
кве́тнікавыя (неадуш.) кве́тнікавых (адуш.) |
| Т. |
кве́тнікавым |
кве́тнікавай кве́тнікаваю |
кве́тнікавым |
кве́тнікавымі |
| М. |
кве́тнікавым |
кве́тнікавай |
кве́тнікавым |
кве́тнікавых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Кве́тча
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Кве́тча |
| Р. |
Кве́тчы |
| Д. |
Кве́тчы |
| В. |
Кве́тчу |
| Т. |
Кве́тчай Кве́тчаю |
| М. |
Кве́тчы |
кве́цанне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
кве́цанне |
| Р. |
кве́цання |
| Д. |
кве́цанню |
| В. |
кве́цанне |
| Т. |
кве́цаннем |
| М. |
кве́цанні |
Крыніцы:
piskunou2012.
кве́цаць
‘брудзіць, пэцкаць каго-небудзь, што-небудзь’
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
кве́цаю |
кве́цаем |
| 2-я ас. |
кве́цаеш |
кве́цаеце |
| 3-я ас. |
кве́цае |
кве́цаюць |
| Прошлы час |
| м. |
кве́цаў |
кве́цалі |
| ж. |
кве́цала |
| н. |
кве́цала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
кве́цай |
кве́цайце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
кве́цаючы |
Крыніцы:
piskunou2012.