сілумі́н
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
сілумі́н |
сілумі́ны |
| Р. |
сілумі́ну |
сілумі́наў |
| Д. |
сілумі́ну |
сілумі́нам |
| В. |
сілумі́н |
сілумі́ны |
| Т. |
сілумі́нам |
сілумі́намі |
| М. |
сілумі́не |
сілумі́нах |
Крыніцы:
piskunou2012.
сілу́р
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
сілу́р |
| Р. |
сілу́ру |
| Д. |
сілу́ру |
| В. |
сілу́р |
| Т. |
сілу́рам |
| М. |
сілу́ры |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
сілуры́йскі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
сілуры́йскі |
сілуры́йская |
сілуры́йскае |
сілуры́йскія |
| Р. |
сілуры́йскага |
сілуры́йскай сілуры́йскае |
сілуры́йскага |
сілуры́йскіх |
| Д. |
сілуры́йскаму |
сілуры́йскай |
сілуры́йскаму |
сілуры́йскім |
| В. |
сілуры́йскі (неадуш.) сілуры́йскага (адуш.) |
сілуры́йскую |
сілуры́йскае |
сілуры́йскія (неадуш.) сілуры́йскіх (адуш.) |
| Т. |
сілуры́йскім |
сілуры́йскай сілуры́йскаю |
сілуры́йскім |
сілуры́йскімі |
| М. |
сілуры́йскім |
сілуры́йскай |
сілуры́йскім |
сілуры́йскіх |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
сілуэ́т
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
сілуэ́т |
сілуэ́ты |
| Р. |
сілуэ́та |
сілуэ́таў |
| Д. |
сілуэ́ту |
сілуэ́там |
| В. |
сілуэ́т |
сілуэ́ты |
| Т. |
сілуэ́там |
сілуэ́тамі |
| М. |
сілуэ́це |
сілуэ́тах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
сілуэ́тнасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
сілуэ́тнасць |
| Р. |
сілуэ́тнасці |
| Д. |
сілуэ́тнасці |
| В. |
сілуэ́тнасць |
| Т. |
сілуэ́тнасцю |
| М. |
сілуэ́тнасці |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
сілуэ́тны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
сілуэ́тны |
сілуэ́тная |
сілуэ́тнае |
сілуэ́тныя |
| Р. |
сілуэ́тнага |
сілуэ́тнай сілуэ́тнае |
сілуэ́тнага |
сілуэ́тных |
| Д. |
сілуэ́тнаму |
сілуэ́тнай |
сілуэ́тнаму |
сілуэ́тным |
| В. |
сілуэ́тны (неадуш.) сілуэ́тнага (адуш.) |
сілуэ́тную |
сілуэ́тнае |
сілуэ́тныя (неадуш.) сілуэ́тных (адуш.) |
| Т. |
сілуэ́тным |
сілуэ́тнай сілуэ́тнаю |
сілуэ́тным |
сілуэ́тнымі |
| М. |
сілуэ́тным |
сілуэ́тнай |
сілуэ́тным |
сілуэ́тных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
сілуэты́ст
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
сілуэты́ст |
сілуэты́сты |
| Р. |
сілуэты́ста |
сілуэты́стаў |
| Д. |
сілуэты́сту |
сілуэты́стам |
| В. |
сілуэты́ста |
сілуэты́стаў |
| Т. |
сілуэты́стам |
сілуэты́стамі |
| М. |
сілуэты́сце |
сілуэты́стах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.