Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авеёзілмнопрстухшыэюя’

кара́чка

‘прадстаўніца каракскай народнасці’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. кара́чка кара́чкі
Р. кара́чкі кара́чак
Д. кара́чцы кара́чкам
В. кара́чку кара́чак
Т. кара́чкай
кара́чкаю		 кара́чкамі
М. кара́чцы кара́чках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

кара́чкі

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. кара́чкі
Р. кара́чак
Д. кара́чкам
В. кара́чкі
Т. кара́чкамі
М. кара́чках

Крыніцы: piskunou2012.

Карачо́ўшчына

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Карачо́ўшчына
Р. Карачо́ўшчыны
Д. Карачо́ўшчыне
В. Карачо́ўшчыну
Т. Карачо́ўшчынай
Карачо́ўшчынаю
М. Карачо́ўшчыне

Карачуны́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Карачуны́
Р. Карачуно́ў
Д. Карачуна́м
В. Карачуны́
Т. Карачуна́мі
М. Карачуна́х

Кара́чына

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. Кара́чына
Р. Кара́чына
Д. Кара́чыну
В. Кара́чына
Т. Кара́чынам
М. Кара́чыне

кара́чынскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. кара́чынскі кара́чынская кара́чынскае кара́чынскія
Р. кара́чынскага кара́чынскай
кара́чынскае		 кара́чынскага кара́чынскіх
Д. кара́чынскаму кара́чынскай кара́чынскаму кара́чынскім
В. кара́чынскі (неадуш.)
кара́чынскага (адуш.)		 кара́чынскую кара́чынскае кара́чынскія (неадуш.)
кара́чынскіх (адуш.)
Т. кара́чынскім кара́чынскай
кара́чынскаю		 кара́чынскім кара́чынскімі
М. кара́чынскім кара́чынскай кара́чынскім кара́чынскіх

Крыніцы: piskunou2012.

карачэ́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. карачэ́нне
Р. карачэ́ння
Д. карачэ́нню
В. карачэ́нне
Т. карачэ́ннем
М. карачэ́нні

Крыніцы: piskunou2012.

Кара́шава

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. Кара́шава
Р. Кара́шава
Д. Кара́шаву
В. Кара́шава
Т. Кара́шавам
М. Кара́шаве

карашо́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. карашо́к карашкі́
Р. карашка́ карашко́ў
Д. карашку́ карашка́м
В. карашо́к карашкі́
Т. карашко́м карашка́мі
М. карашку́ карашка́х

Крыніцы: nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

кара́-бага́зскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. кара́-бага́зскі кара́-бага́зская кара́-бага́зскае кара́-бага́зскія
Р. кара́-бага́зскага кара́-бага́зскай
кара́-бага́зскае		 кара́-бага́зскага кара́-бага́зскіх
Д. кара́-бага́зскаму кара́-бага́зскай кара́-бага́зскаму кара́-бага́зскім
В. кара́-бага́зскі (неадуш.)
кара́-бага́зскага (адуш.)		 кара́-бага́зскую кара́-бага́зскае кара́-бага́зскія (неадуш.)
кара́-бага́зскіх (адуш.)
Т. кара́-бага́зскім кара́-бага́зскай
кара́-бага́зскаю		 кара́-бага́зскім кара́-бага́зскімі
М. кара́-бага́зскім кара́-бага́зскай кара́-бага́зскім кара́-бага́зскіх

Крыніцы: piskunou2012.