канспірацы́йны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
канспірацы́йны |
канспірацы́йная |
канспірацы́йнае |
канспірацы́йныя |
| Р. |
канспірацы́йнага |
канспірацы́йнай
канспірацы́йнае |
канспірацы́йнага |
канспірацы́йных |
| Д. |
канспірацы́йнаму |
канспірацы́йнай |
канспірацы́йнаму |
канспірацы́йным |
| В. |
канспірацы́йны (неадуш.)
канспірацы́йнага (адуш.) |
канспірацы́йную |
канспірацы́йнае |
канспірацы́йныя (неадуш.)
канспірацы́йных (адуш.) |
| Т. |
канспірацы́йным |
канспірацы́йнай
канспірацы́йнаю |
канспірацы́йным |
канспірацы́йнымі |
| М. |
канспірацы́йным |
канспірацы́йнай |
канспірацы́йным |
канспірацы́йных |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
канспіра́цыя
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
канспіра́цыя |
| Р. |
канспіра́цыі |
| Д. |
канспіра́цыі |
| В. |
канспіра́цыю |
| Т. |
канспіра́цыяй
канспіра́цыяю |
| М. |
канспіра́цыі |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
кансталі́н
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
кансталі́н |
кансталі́ны |
| Р. |
кансталі́ну |
кансталі́наў |
| Д. |
кансталі́ну |
кансталі́нам |
| В. |
кансталі́н |
кансталі́ны |
| Т. |
кансталі́нам |
кансталі́намі |
| М. |
кансталі́не |
кансталі́нах |
Крыніцы:
piskunou2012.
Канстанпо́лле
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Канстанпо́лле |
| Р. |
Канстанпо́лля |
| Д. |
Канстанпо́ллю |
| В. |
Канстанпо́лле |
| Т. |
Канстанпо́ллем |
| М. |
Канстанпо́ллі |
канста́нта
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
канста́нта |
канста́нты |
| Р. |
канста́нты |
канста́нт |
| Д. |
канста́нце |
канста́нтам |
| В. |
канста́нту |
канста́нты |
| Т. |
канста́нтай
канста́нтаю |
канста́нтамі |
| М. |
канста́нце |
канста́нтах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
канстанта́н
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
канстанта́н |
канстанта́ны |
| Р. |
канстанта́ну |
канстанта́наў |
| Д. |
канстанта́ну |
канстанта́нам |
| В. |
канстанта́н |
канстанта́ны |
| Т. |
канстанта́нам |
канстанта́намі |
| М. |
канстанта́не |
канстанта́нах |
Крыніцы:
piskunou2012.
канста́нтнасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
канста́нтнасць |
| Р. |
канста́нтнасці |
| Д. |
канста́нтнасці |
| В. |
канста́нтнасць |
| Т. |
канста́нтнасцю |
| М. |
канста́нтнасці |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
канста́нтны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
канста́нтны |
канста́нтная |
канста́нтнае |
канста́нтныя |
| Р. |
канста́нтнага |
канста́нтнай
канста́нтнае |
канста́нтнага |
канста́нтных |
| Д. |
канста́нтнаму |
канста́нтнай |
канста́нтнаму |
канста́нтным |
| В. |
канста́нтны (неадуш.)
канста́нтнага (адуш.) |
канста́нтную |
канста́нтнае |
канста́нтныя (неадуш.)
канста́нтных (адуш.) |
| Т. |
канста́нтным |
канста́нтнай
канста́нтнаю |
канста́нтным |
канста́нтнымі |
| М. |
канста́нтным |
канста́нтнай |
канста́нтным |
канста́нтных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Канстанто́ва
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Канстанто́ва |
| Р. |
Канстанто́ва |
| Д. |
Канстанто́ву |
| В. |
Канстанто́ва |
| Т. |
Канстанто́вам |
| М. |
Канстанто́ве |