назяля́ць
‘надакучваць каму-небудзь’
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
назяля́ю |
назяля́ем |
| 2-я ас. |
назяля́еш |
назяля́еце |
| 3-я ас. |
назяля́е |
назяля́юць |
| Прошлы час |
| м. |
назяля́ў |
назяля́лі |
| ж. |
назяля́ла |
| н. |
назяля́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
назяля́й |
назяля́йце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
назяля́ючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
наі́б
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
наі́б |
наі́бы |
| Р. |
наі́ба |
наі́баў |
| Д. |
наі́бу |
наі́бам |
| В. |
наі́ба |
наі́баў |
| Т. |
наі́бам |
наі́бамі |
| М. |
наі́бе |
наі́бах |
Крыніцы:
piskunou2012.
наі́ў
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
наі́ў |
| Р. |
наі́ву |
| Д. |
наі́ву |
| В. |
наі́ў |
| Т. |
наі́вам |
| М. |
наі́ве |
Крыніцы:
piskunou2012.
наі́ўна
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| наі́ўна |
наі́ўней |
- |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
наі́ўнасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
наі́ўнасць |
| Р. |
наі́ўнасці |
| Д. |
наі́ўнасці |
| В. |
наі́ўнасць |
| Т. |
наі́ўнасцю |
| М. |
наі́ўнасці |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.