Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
аеёілнорстуфхцчшыэюя’

перамно́жыць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. перамно́жу перамно́жым
2-я ас. перамно́жыш перамно́жыце
3-я ас. перамно́жыць перамно́жаць
Прошлы час
м. перамно́жыў перамно́жылі
ж. перамно́жыла
н. перамно́жыла
Загадны лад
2-я ас. перамно́ж перамно́жце
Дзеепрыслоўе
прош. час перамно́жыўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

перамо́ва

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. перамо́ва перамо́вы
Р. перамо́вы перамо́ў
Д. перамо́ве перамо́вам
В. перамо́ву перамо́вы
Т. перамо́вай
перамо́ваю		 перамо́вамі
М. перамо́ве перамо́вах

Крыніцы: piskunou2012.

перамо́віцца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. перамо́ўлюся перамо́вімся
2-я ас. перамо́вішся перамо́віцеся
3-я ас. перамо́віцца перамо́вяцца
Прошлы час
м. перамо́віўся перамо́віліся
ж. перамо́вілася
н. перамо́вілася
Дзеепрыслоўе
прош. час перамо́віўшыся

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

перамо́віць

‘перамовіцца з кім-небудзь; перагаварыць што-небудзь і без прамога дапаўнення (пра каго-небудзь, што-небудзь, аб кім-небудзь, чым-небудзь); пагаварыць даўжэй, больш за іншых, прымусіць замоўкнуць іншых (перамовіць каго-небудзь)’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. перамо́ўлю перамо́вім
2-я ас. перамо́віш перамо́віце
3-я ас. перамо́віць перамо́вяць
Прошлы час
м. перамо́віў перамо́вілі
ж. перамо́віла
н. перамо́віла
Загадны лад
2-я ас. перамо́ў перамо́ўце
Дзеепрыслоўе
прош. час перамо́віўшы

Крыніцы: piskunou2012.

перамо́вы

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. перамо́вы
Р. перамо́ў
Д. перамо́вам
В. перамо́вы
Т. перамо́вамі
М. перамо́вах

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

перамо́га

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. перамо́га перамо́гі
Р. перамо́гі перамо́г
Д. перамо́зе перамо́гам
В. перамо́гу перамо́гі
Т. перамо́гай
перамо́гаю		 перамо́гамі
М. перамо́зе перамо́гах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Перамо́га

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Перамо́га
Р. Перамо́гі
Д. Перамо́зе
В. Перамо́гу
Т. Перамо́гай
Перамо́гаю
М. Перамо́зе

перамогано́сна

прыслоўе

станоўч. выш. найвыш.
перамогано́сна - -

Крыніцы: piskunou2012.

перамогано́снасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. перамогано́снасць
Р. перамогано́снасці
Д. перамогано́снасці
В. перамогано́снасць
Т. перамогано́снасцю
М. перамогано́снасці

Крыніцы: piskunou2012.

перамогано́сны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. перамогано́сны перамогано́сная перамогано́снае перамогано́сныя
Р. перамогано́снага перамогано́снай
перамогано́снае		 перамогано́снага перамогано́сных
Д. перамогано́снаму перамогано́снай перамогано́снаму перамогано́сным
В. перамогано́сны (неадуш.)
перамогано́снага (адуш.)		 перамогано́сную перамогано́снае перамогано́сныя (неадуш.)
перамогано́сных (адуш.)
Т. перамогано́сным перамогано́снай
перамогано́снаю		 перамогано́сным перамогано́снымі
М. перамогано́сным перамогано́снай перамогано́сным перамогано́сных

Крыніцы: piskunou2012.