бізу́ніць
‘біць, лупцаваць каго-небудзь’
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
бізу́ню |
бізу́нім |
| 2-я ас. |
бізу́ніш |
бізу́ніце |
| 3-я ас. |
бізу́ніць |
бізу́няць |
| Прошлы час |
| м. |
бізу́ніў |
бізу́нілі |
| ж. |
бізу́ніла |
| н. |
бізу́ніла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
бізу́нь |
бізу́ньце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
бізу́нячы |
Крыніцы:
piskunou2012.
бізу́нчык
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
бізу́нчык |
бізу́нчыкі |
| Р. |
бізу́нчыка |
бізу́нчыкаў |
| Д. |
бізу́нчыку |
бізу́нчыкам |
| В. |
бізу́нчык |
бізу́нчыкі |
| Т. |
бізу́нчыкам |
бізу́нчыкамі |
| М. |
бізу́нчыку |
бізу́нчыках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Бі́йск
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Бі́йск |
| Р. |
Бі́йска |
| Д. |
Бі́йску |
| В. |
Бі́йск |
| Т. |
Бі́йскам |
| М. |
Бі́йску |
Бі́кава
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Бі́кава |
| Р. |
Бі́кава |
| Д. |
Бі́каву |
| В. |
Бі́кава |
| Т. |
Бі́кавам |
| М. |
Бі́каве |
Бі́кальнічы
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Бі́кальнічы |
| Р. |
Бі́кальніч Бі́кальнічаў |
| Д. |
Бі́кальнічам |
| В. |
Бі́кальнічы |
| Т. |
Бі́кальнічамі |
| М. |
Бі́кальнічах |
бікамералі́зм
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
бікамералі́зм |
| Р. |
бікамералі́зму |
| Д. |
бікамералі́зму |
| В. |
бікамералі́зм |
| Т. |
бікамералі́змам |
| М. |
бікамералі́зме |
Крыніцы:
piskunou2012.