паво́ліць
‘пусціць каго-небудзь, што-небудзь свабодней’
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
паво́лю |
паво́лім |
| 2-я ас. |
паво́ліш |
паво́ліце |
| 3-я ас. |
паво́ліць |
паво́ляць |
| Прошлы час |
| м. |
паво́ліў |
паво́лілі |
| ж. |
паво́ліла |
| н. |
паво́ліла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
паво́ль |
паво́льце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
паво́ліўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
паво́льна
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| паво́льна |
паво́льней |
- |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
паво́льнасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
паво́льнасць |
| Р. |
паво́льнасці |
| Д. |
паво́льнасці |
| В. |
паво́льнасць |
| Т. |
паво́льнасцю |
| М. |
паво́льнасці |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
паво́льнець
‘стаць свабаднейшым’
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
паво́льнею |
паво́льнеем |
| 2-я ас. |
паво́льнееш |
паво́льнееце |
| 3-я ас. |
паво́льнее |
паво́льнеюць |
| Прошлы час |
| м. |
паво́льнеў |
паво́льнелі |
| ж. |
паво́льнела |
| н. |
паво́льнела |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
паво́льней |
паво́льнейце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
паво́льнеючы |
Крыніцы:
piskunou2012.