Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя

пры́змавы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пры́змавы пры́змавая пры́змавае пры́змавыя
Р. пры́змавага пры́змавай
пры́змавае		 пры́змавага пры́змавых
Д. пры́змаваму пры́змавай пры́змаваму пры́змавым
В. пры́змавы (неадуш.)
пры́змавага (адуш.)		 пры́змавую пры́змавае пры́змавыя (неадуш.)
пры́змавых (адуш.)
Т. пры́змавым пры́змавай
пры́змаваю		 пры́змавым пры́змавымі
М. пры́змавым пры́змавай пры́змавым пры́змавых

Крыніцы: piskunou2012.

прызмато́ід

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. прызмато́ід прызмато́іды
Р. прызмато́іда прызмато́ідаў
Д. прызмато́іду прызмато́ідам
В. прызмато́ід прызмато́іды
Т. прызмато́ідам прызмато́ідамі
М. прызмато́ідзе прызмато́ідах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

прызматы́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прызматы́чны прызматы́чная прызматы́чнае прызматы́чныя
Р. прызматы́чнага прызматы́чнай
прызматы́чнае		 прызматы́чнага прызматы́чных
Д. прызматы́чнаму прызматы́чнай прызматы́чнаму прызматы́чным
В. прызматы́чны (неадуш.)
прызматы́чнага (адуш.)		 прызматы́чную прызматы́чнае прызматы́чныя (неадуш.)
прызматы́чных (адуш.)
Т. прызматы́чным прызматы́чнай
прызматы́чнаю		 прызматы́чным прызматы́чнымі
М. прызматы́чным прызматы́чнай прызматы́чным прызматы́чных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

пры́змачка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. пры́змачка пры́змачкі
Р. пры́змачкі пры́змачак
Д. пры́змачцы пры́змачкам
В. пры́змачку пры́змачкі
Т. пры́змачкай
пры́змачкаю		 пры́змачкамі
М. пры́змачцы пры́змачках

Крыніцы: piskunou2012.

пры́змеркам

прыслоўе

станоўч. выш. найвыш.
пры́змеркам - -

Крыніцы: piskunou2012.

прызнава́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. прызнава́нне
Р. прызнава́ння
Д. прызнава́нню
В. прызнава́нне
Т. прызнава́ннем
М. прызнава́нні

Крыніцы: piskunou2012.

прызнава́ны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прызнава́ны прызнава́ная прызнава́нае прызнава́ныя
Р. прызнава́нага прызнава́най
прызнава́нае		 прызнава́нага прызнава́ных
Д. прызнава́наму прызнава́най прызнава́наму прызнава́ным
В. прызнава́ны (неадуш.)
прызнава́нага (адуш.)		 прызнава́ную прызнава́нае прызнава́ныя (неадуш.)
прызнава́ных (адуш.)
Т. прызнава́ным прызнава́най
прызнава́наю		 прызнава́ным прызнава́нымі
М. прызнава́ным прызнава́най прызнава́ным прызнава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

прызнава́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прызнава́ны прызнава́ная прызнава́нае прызнава́ныя
Р. прызнава́нага прызнава́най
прызнава́нае		 прызнава́нага прызнава́ных
Д. прызнава́наму прызнава́най прызнава́наму прызнава́ным
В. прызнава́ны (неадуш.)
прызнава́нага (адуш.)		 прызнава́ную прызнава́нае прызнава́ныя (неадуш.)
прызнава́ных (адуш.)
Т. прызнава́ным прызнава́най
прызнава́наю		 прызнава́ным прызнава́нымі
М. прызнава́ным прызнава́най прызнава́ным прызнава́ных

Крыніцы: piskunou2012.

прызнава́цца

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. прызнаю́ся прызнаё́мся
2-я ас. прызнае́шся прызнаяце́ся
3-я ас. прызнае́цца прызнаю́цца
Прошлы час
м. прызнава́ўся прызнава́ліся
ж. прызнава́лася
н. прызнава́лася
Загадны лад
2-я ас. прызнава́йся прызнава́йцеся
Дзеепрыслоўе
цяп. час прызнаючы́ся

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

прызнава́ць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. прызнаю́ прызнаё́м
2-я ас. прызнае́ш прызнаяце́
3-я ас. прызнае́ прызнаю́ць
Прошлы час
м. прызнава́ў прызнава́лі
ж. прызнава́ла
н. прызнава́ла
Загадны лад
2-я ас. прызнава́й прызнава́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час прызнаючы́

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.