вантро́бны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
вантро́бны |
вантро́бная |
вантро́бнае |
вантро́бныя |
| Р. |
вантро́бнага |
вантро́бнай вантро́бнае |
вантро́бнага |
вантро́бных |
| Д. |
вантро́бнаму |
вантро́бнай |
вантро́бнаму |
вантро́бным |
| В. |
вантро́бны (неадуш.) вантро́бнага (адуш.) |
вантро́бную |
вантро́бнае |
вантро́бныя (неадуш.) вантро́бных (адуш.) |
| Т. |
вантро́бным |
вантро́бнай вантро́бнаю |
вантро́бным |
вантро́бнымі |
| М. |
вантро́бным |
вантро́бнай |
вантро́бным |
вантро́бных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
вантро́бы
‘унутраныя органы’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
вантро́бы |
| Р. |
вантро́баў |
| Д. |
вантро́бам |
| В. |
вантро́бы |
| Т. |
вантро́бамі |
| М. |
вантро́бах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996.
ванту́з
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ванту́з |
ванту́зы |
| Р. |
ванту́за |
ванту́заў |
| Д. |
ванту́зу |
ванту́зам |
| В. |
ванту́з |
ванту́зы |
| Т. |
ванту́зам |
ванту́замі |
| М. |
ванту́зе |
ванту́зах |
Крыніцы:
piskunou2012.
вант-пу́тэнс
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
вант-пу́тэнс |
вант-пу́тэнсы |
| Р. |
вант-пу́тэнса |
вант-пу́тэнсаў |
| Д. |
вант-пу́тэнсу |
вант-пу́тэнсам |
| В. |
вант-пу́тэнс |
вант-пу́тэнсы |
| Т. |
вант-пу́тэнсам |
вант-пу́тэнсамі |
| М. |
вант-пу́тэнсе |
вант-пу́тэнсах |
Крыніцы:
piskunou2012.
вант-тро́с
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
вант-тро́с |
вант-тро́сы |
| Р. |
вант-тро́са |
вант-тро́саў |
| Д. |
вант-тро́су |
вант-тро́сам |
| В. |
вант-тро́с |
вант-тро́сы |
| Т. |
вант-тро́сам |
вант-тро́самі |
| М. |
вант-тро́се |
вант-тро́сах |
Крыніцы:
piskunou2012.
Вануа́ту
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, нескланяльны
|
адз. |
| Н. |
Вануа́ту |
| Р. |
Вануа́ту |
| Д. |
Вануа́ту |
| В. |
Вануа́ту |
| Т. |
Вануа́ту |
| М. |
Вануа́ту |
ванца́к
‘хвароба’
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
ванца́к |
| Р. |
ванцаку́ |
| Д. |
ванцаку́ |
| В. |
ванца́к |
| Т. |
ванцако́м |
| М. |
ванцаку́ |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
tsbm1984.
ва́нька-ўста́нька
назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ва́нька-ўста́нька |
ва́нькі-ўста́нькі |
| Р. |
ва́нькі-ўста́нькі |
ва́нькаў-уста́нькаў |
| Д. |
ва́ньку-ўста́ньку |
ва́нькам-уста́нькам |
| В. |
ва́ньку-ўста́ньку |
ва́нькаў-уста́нькаў |
| Т. |
ва́нькам-уста́нькам |
ва́нькамі-ўста́нькамі |
| М. |
ва́ньку-ўста́ньку |
ва́ньках-уста́ньках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Ванько́ўшчына
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Ванько́ўшчына |
| Р. |
Ванько́ўшчыны |
| Д. |
Ванько́ўшчыне |
| В. |
Ванько́ўшчыну |
| Т. |
Ванько́ўшчынай Ванько́ўшчынаю |
| М. |
Ванько́ўшчыне |
Ванэ́лькі
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Ванэ́лькі |
| Р. |
Ванэ́лек Ванэ́лькаў |
| Д. |
Ванэ́лькам |
| В. |
Ванэ́лькі |
| Т. |
Ванэ́лькамі |
| М. |
Ванэ́льках |